കവിത · 1100 · Nishapur

റുബായിയാത്ത്

رباعیات

മുഖവുര

ഉമർ ഖയ്യാം (1048–1131) നിശാപൂരിലെ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനും ജ്യോതിഃശാസ്ത്രജ്ഞനും ദാർശനികനുമായിരുന്നു — തന്റെ കാലത്ത് ബീജഗണിതജ്ഞനെന്നും പഞ്ചാംഗപരിഷ്കർത്താവെന്നും പ്രശസ്തൻ, കവിയെന്നല്ല. ഘനസമവാക്യങ്ങളെ വർഗീകരിച്ച് പരിഹരിച്ച ജ്യാമിതിജ്ഞൻ, മാലിക്-ഷാ ഇസ്ഫഹാനിൽ കലണ്ടർ പരിഷ്കരിക്കാൻ നിയോഗിച്ച ഖഗോളജ്ഞൻ. റുബാഇകൾ — നാലു അർധവരികളുള്ള ആ കാവ്യരൂപം, ആദ്യജോടി ഒരു രംഗമോ നിഗമനമോ വെക്കുന്നു, മൂന്നാമത്തേത് തിരിയുന്നു, നാലാമത്തേത് കവിതയുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും ഒറ്റയടിക്ക് ഇറക്കുന്നു — അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം കൂടിവന്നു, പലപ്പോഴും അനിശ്ചിതമായ ആരോപണത്തോടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലത്തുനിന്ന് ഒരു സമാഹാരവും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.

ഈ പതിപ്പ് ഫൊറൂഗി–ഘനി (ടെഹ്‌റാൻ, 1942) തിരഞ്ഞെടുത്ത 178 റുബാഇകളാണ് — സ്വരത്തിന്റെ ഏകതയ്ക്കും ആരോപണത്തിന്റെ പഴക്കത്തിനും വേണ്ടി അരിച്ചെടുത്ത ആധുനിക നിരൂപണനിലവാരമുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ആ പതിപ്പിലേതുപോലെ ക്രമപ്പെടുത്തിയത്. പേർഷ്യൻ മൂലത്തിൽനിന്ന് നേരിട്ട് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ്; ഇംഗ്ലീഷിലൂടെയോ മറ്റൊരു ഭാഷയിലൂടെയോ ഉള്ള ചുവടുവെപ്പില്ല.

എഡ്‌വേഡ് ഫിറ്റ്‌സ്‌ജെറാൾഡിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഇംഗ്ലീഷ് ’റുബായിയാത്ത്’ (1859) ഒരു വിക്ടോറിയൻ പുനഃസൃഷ്ടിയാണ്, വിവർത്തനമല്ല — പല വേറിട്ട റുബാഇകളെ ഒരൊറ്റ തുടർച്ചയായ കവിതയാക്കി മാറ്റി, സ്വന്തം പ്രാസവും ഭാവനയും ചേർത്തു. ഇവിടത്തെ ശ്രമം വിപരീതമാണ്: ഓരോ റുബാഇയും പേർഷ്യനിൽ പറയുന്നത് അതേപടി, വരിക്കുവരി — ലയനമില്ലാതെ, നിറവുവാക്കുകളില്ലാതെ, ആ പ്രസിദ്ധപ്രാസത്തിന്റെ അനുകരണമില്ലാതെ. മദ്യം, കുടം, കളിമണ്ണ്, തുലിപ്പ്, മധുശാല എന്നീ മൂർത്തമായ ബിംബങ്ങൾ; ’ഖോശ് ബാശ്’ (സന്തോഷമായിരിക്കുക) എന്ന ആവർത്തിക്കുന്ന ആഹ്വാനം; വിധിയുടെ കറങ്ങുന്ന ചക്രം — ഇവയെല്ലാം സ്ഥിരമായി നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു. മതനിന്ദ മയപ്പെടുത്താതെ, ജ്യാമിതിജ്ഞന്റെ വരണ്ട സന്ദേഹസ്വരത്തിൽ.

ജംഷീദ്, ബഹ്‌റാം, കയ്-ഖോസ്രൗ, ഫെറീദൂൻ തുടങ്ങിയ പേരുകൾ പേർഷ്യൻ പാരമ്പര്യത്തിലെ നിലവാരരൂപങ്ങളിൽ നൽകി, ഗ്ലോസറിയിൽ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ വിവർത്തനം AI സഹായത്തോടെ തയ്യാറാക്കിയതാണ്; പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനുമുമ്പ് മാതൃഭാഷാ പരിശോധന ആവശ്യമാണ്.

എഴുന്നേൽക്കൂ, എന്റെ വിഗ്രഹമേ, വരൂ, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിനായി;
നിന്റെ സൗന്ദര്യംകൊണ്ട് നമ്മുടെ കുരുക്കഴിക്കൂ:
ഒരു കുടം വീഞ്ഞ്, നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കുടിക്കാം,
നമ്മുടെ കളിമണ്ണിൽ നിന്ന് കുടങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നതിനു മുമ്പേ.
برخیز بتا بیا ز بهر دل ما
حل کن به جمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه شراب تا به هم نوش کنیم
زآن پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما
നാളെയ്ക്ക് ആരും ജാമ്യമില്ലാത്തതിനാൽ,
ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ഈ ഹൃദയത്തെ ഇപ്പോൾ പ്രസന്നമായി വെയ്ക്കൂ;
നിലാവിൽ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ചന്ദ്രമേ — ചന്ദ്രൻ
ഏറെക്കാലം പ്രകാശിക്കും, എന്നാൽ നമ്മെ കണ്ടെത്തുകയില്ല.
چون عهده نمی‌شود کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پرسودا را
می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه
بسیار بتابد و نیابد ما را
ഖുർആൻ, അതിനെ പരമവചനമെന്നു വിളിക്കുന്നു,
അതിനെ ഇടയ്ക്കിടെ മാത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്നു, തുടർച്ചയായല്ല;
എന്നാൽ പാനപാത്രത്തിനു ചുറ്റും ഒരു സ്ഥിരവചനമുണ്ട്
അതിനെ എവിടെയും, എപ്പോഴും പാരായണം ചെയ്യുന്നു.
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
گهگاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گرد پیاله آیتی هست مقیم
کاندر همه جا مدام خوانند آن را
നീ വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, മത്തന്മാരെ പരിഹസിക്കരുത്;
വഞ്ചനയിലും കപടത്തിലും അടിത്തറ പണിയരുത്;
വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഗർവിക്കരുത്:
വീഞ്ഞ് അടിമയായ നൂറു കവളങ്ങൾ നീ വിഴുങ്ങുന്നു.
گر می نخوری طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره بدان مشو که می می‌نخوری
صد لقمه خوری که می غلام است آن را
നിറവും സുഗന്ധവും എനിക്കുണ്ടെങ്കിലും, അവ രണ്ടും മനോഹരം —
താമരപ്പൂവിന്റെ കവിൾ, സൈപ്രസ്‌മരത്തിന്റെ ഉയരം —
കളിമണ്ണിന്റെ ഈ ആനന്ദഗൃഹത്തിൽ എന്തിനാണ്
അനാദിയുടെ ചിത്രകാരൻ എന്നെ അലങ്കരിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമായില്ല.
هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طربخانۀ خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
നാം, വീഞ്ഞ്, ഗായകൻ, പിന്നെ ഈ ഇടിഞ്ഞ മൂല;
ജീവനും ഹൃദയവും പാത്രവും വസ്ത്രവും വീഞ്ഞിൽ കുതിർന്നു;
കാരുണ്യത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ നിന്നും ശിക്ഷയുടെ ഭയത്തിൽ നിന്നും വിടുതൽ,
മണ്ണിൽ നിന്നും കാറ്റിൽ നിന്നും തീയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രം.
ماییم و می و مطرب و این کنج خراب
جان و دل و جام و جامه پر درد شراب
فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب
آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب
ജംഷീദ് പാനപാത്രമുയർത്തിയ ആ കൊട്ടാരത്തിൽ
മാൻ പെറ്റു, കുറുക്കൻ വിശ്രമിച്ചു;
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കാട്ടുകഴുതയെ വേട്ടയാടിയ ബഹ്റാം
കുഴിമാടം ബഹ്റാമിനെ എങ്ങനെ വേട്ടയാടിയെന്ന് നീ കണ്ടു.
آن قصر که جمشید در او جام گرفت
آهو بچه کرد و روبه آرام گرفت
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر
دیدی که چگونه گور بهرام گرفت
മേഘം വന്ന് വീണ്ടും പുൽനാമ്പിനുമേൽ കരഞ്ഞു;
റോസ്‌നിറമുള്ള വീഞ്ഞില്ലാതെ ജീവിക്കരുത്.
ഇന്ന് നമ്മുടെ വിനോദസ്ഥലമായ ഈ പുല്ല് —
നമ്മുടെ മണ്ണിന്റെ പുല്ല് ആർക്കാണ് വിനോദസ്ഥലം?
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست
നിന്റെ സൗഭാഗ്യപ്പൂവ് ഇപ്പോൾ ഫലഭരിതമായിരിക്കെ,
നിന്റെ കൈ വീഞ്ഞുപാത്രത്തിൽ നിന്ന് എന്തിന് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു?
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, കാലം ചതിയനായ ശത്രു,
ഇങ്ങനെയൊരു ദിവസം കിട്ടുക വളരെ പ്രയാസം.
اکنون که گل سعادتت پربار است
دست تو ز جام می چرا بیکار است
می خور که زمانه دشمنی غدار است
دریافتن روز چنین دشوار است
ഇന്ന് നിനക്ക് നാളെയുടെമേൽ പിടിയില്ല,
നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത വെറും ഭ്രാന്ത്;
നിന്റെ ഹൃദയം ഭ്രാന്തമല്ലെങ്കിൽ ഈ നിമിഷം പാഴാക്കരുത്,
ഈ ബാക്കിയായുസ്സിന്റെ വില അറിഞ്ഞുകൂടാ.
امروز تو را دسترس فردا نیست
واندیشهٔ فردات به جز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کاین باقی عمر را بها پیدا نیست
ആത്മലോകത്തിൽ നിന്ന് വേഗം വന്നവനേ,
അഞ്ചും നാലും ആറും ഏഴിനും ഇടയിൽ പകച്ചുനിന്നവനേ —
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, എവിടെനിന്നു വന്നെന്ന് നിനക്കറിയില്ല;
പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, എവിടേക്കു പോകുമെന്ന് നിനക്കറിയില്ല.
ای آمده از عالم روحانی تفت
حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت
می نوش ندانی ز کجا آمده‌ای
خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت
ആകാശചക്രമേ, നാശം നിന്റെ വിദ്വേഷത്തിൽ നിന്ന്;
അനീതി നിന്റെ പഴയ ശീലം;
മണ്ണേ, നിന്റെ മാറ് പിളർന്നാൽ,
എത്ര വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾ നിന്റെ മാറിലുണ്ട്!
ای چرخ فلک خرابی از کینهٔ توست
بیدادگری شیوهٔ دیرینهٔ توست
ای خاک اگر سینه تو بشکافند
بس گوهر قیمتی که در سینهٔ توست
ഹൃദയമേ, കാലം നിന്നെ ദുഃഖിതനാക്കുമ്പോൾ,
ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധാത്മാവ് പെട്ടെന്ന് പുറപ്പെടും മുമ്പേ,
പുല്ലിൽ ഇരുന്ന് കുറച്ചു ദിവസം സന്തോഷമായി ജീവിക്കൂ,
നിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്ന് പുല്ല് മുളയ്ക്കും മുമ്പേ.
ای دل چو زمانه می‌کند غمناکت
ناگه برود ز تن روان پاکت
بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند
زآن پیش که سبزه بر دمد از خاکت
ഈ അസ്തിത്വസമുദ്രം മറവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു;
ഈ സത്യമുത്തിനെ തുളച്ചവനാരുമില്ല;
ഓരോരുത്തരും തന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ ഫലമായി ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞു,
പക്ഷേ യാഥാർഥ്യമെന്തെന്ന് ആർക്കും പറയാനാവില്ല.
این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت
کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت
هر کس سخنی از سر سودا گفتند
زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت
ഈ കുടം എന്നെപ്പോലെ വിലപിക്കുന്ന ഒരു കാമുകനായിരുന്നു,
ഒരു സുന്ദരിയുടെ കുറുനിരയുടെ കുരുക്കിലായിരുന്നു;
അതിന്റെ കഴുത്തിൽ നീ കാണുന്ന ഈ പിടി
ഒരു പ്രിയയുടെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയ ഒരു കൈയായിരുന്നു.
این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ست
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که بر گردن او می‌بینی
دستی‌ست که بر گردن یاری بوده‌ست
ഒരു കൂലിക്കാരന്റെ വെള്ളപ്പാത്രമായ ഈ കുടം
ഒരു രാജാവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു മന്ത്രിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും;
മത്തന്റെ കൈവെള്ളയിലുള്ള ഓരോ വീഞ്ഞുപാത്രവും
ഒരു ലഹരിക്കാരന്റെ കവിളിൽ നിന്നും ഒരു ഒളിസുന്ദരിയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും.
این کوزه که آبخوارهٔ مزدوری‌ست
از دیدهٔ شاهی و دل دستوری‌ست
هر کاسهٔ می که بر کف مخموری‌ست
از عارض مستی و لب مستوری‌ست
"ലോകം" എന്നു പേരുള്ള ഈ പഴയ സത്രം,
പ്രഭാതത്തിന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും വർണ്ണവിശ്രമസ്ഥലം,
നൂറു ജംഷീദുകൾ ബാക്കിവെച്ച വിരുന്ന്,
നൂറു ബഹ്റാമുകൾക്ക് ഊന്നായിരുന്ന കൊട്ടാരം.
این کهنه رباط را که عالم نام است
وآرامگه ابلق صبح و شام است
بزمی‌ست که واماندۀ صد جمشید است
قصری‌ست که تکیه‌گاه صد بهرام است
ഈ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസത്തെ ആയുസ്സിന്റെ ഊഴം കടന്നുപോയി,
തോട്ടിലെ വെള്ളംപോലെ, വയലിലെ കാറ്റുപോലെ;
ഒരിക്കലും രണ്ടു ദിവസത്തിന്റെ ദുഃഖം എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നില്ല:
ഇനിയും വരാത്ത ദിവസവും, കടന്നുപോയ ദിവസവും.
این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت
چون آب به جویبار و چون باد به دشت
هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت
روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت
പൂവിന്റെ കവിളിൽ നൗറൂസിന്റെ ഇളംകാറ്റ് സുഖകരം;
പുൽത്തകിടിയുടെ മുറ്റത്ത് മനംകവരുന്ന മുഖം സുഖകരം;
കടന്നുപോയ ഇന്നലെയെപ്പറ്റി എന്തു പറഞ്ഞാലും സുഖകരമല്ല —
പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, ഇന്നലെ പറയരുത്, ഇന്ന് സുഖകരം.
بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دل‌افروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست
خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است
എനിക്കും നിനക്കും മുമ്പേ രാത്രികളും പകലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു,
കറങ്ങുന്ന ആകാശവും അതിന്റെ ജോലിയിലായിരുന്നു;
നിലത്ത് നീ എവിടെ കാലുവെയ്ക്കുന്നുവോ
അവിടെ ഒരു സുന്ദരിയുടെ കൺമണിയായിരുന്നു.
پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست
گردنده فلک نیز بکاری بوده است
هرجا که قدم نهی تو بر روی زمین
آن مردمک چشم نگاری بوده‌ست
സമുദ്രങ്ങൾക്കുമേൽ എത്രകാലം ഇഷ്ടിക എറിയും?
ക്ഷേത്രത്തിലെ വിഗ്രഹാരാധകരോട് എനിക്കു മടുപ്പായി.
ഖയ്യാം, നീ നരകത്തിൽ പോകുമെന്ന് ആരു പറഞ്ഞു?
നരകത്തിൽ പോയവരാര്, സ്വർഗത്തിൽ നിന്നു വന്നവരാര്?
تا چند زنم به روی دریاها خشت
بیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت
خیام ، که گفت دوزخی خواهد بود
که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت
ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത ഒരു പാനപാത്രത്തിന്റെ ഘടനയെ
തകർക്കുന്നത് മത്തൻ അനുവദിക്കില്ല;
ഇത്രയും മൃദുലമായ തലകളും കാലുകളും, കൈകളും കരങ്ങളും —
ആരുടെ പ്രേമത്താൽ ചേർന്നു, ആരുടെ വിദ്വേഷത്താൽ തകർന്നു?
ترکیب پیاله‌ای که در هم پیوست
بشکستن آن روا نمی‌دارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست
از مهر که پیوست و به کین که شکست
പ്രകൃതികളുടെ യോഗം ഒരു നിമിഷം നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനൊത്തിരിക്കെ,
നിന്റെമേൽ അനീതിയാണെങ്കിലും സന്തോഷമായി ജീവിക്കൂ;
ബുദ്ധിമാന്മാരോടൊപ്പം ഇരിക്കൂ, കാരണം നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം
ഒരു ധൂളി, ഒരു ഇളംകാറ്റ്, ഒരു പൊടി, ഒരു ശ്വാസം.
ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست
رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی‌ست
با اهل خرد باش که اصل تن تو
گردی و نسیمی و غباری و دمی‌ست
നൗറൂസിലെ മേഘം താമരപ്പൂവിന്റെ മുഖം കഴുകിയതിനാൽ,
എഴുന്നേറ്റ് വീഞ്ഞുപാത്രത്തിൽ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യൂ,
ഇന്ന് നിന്റെ വിനോദസ്ഥലമായ ഈ പുല്ല്
നാളെ നിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്നു തന്നെ എല്ലാം മുളയ്ക്കും.
چون ابر به نوروز رخ لاله بشست
برخیز و به جام باده کن عزم درست
کاین سبزه که امروز تماشاگه توست
فردا همه از خاک تو برخواهد رست
മത്തുപിടിച്ച രാപ്പാടി തോട്ടത്തിലേക്ക് വഴി കണ്ടെത്തി,
പൂവിന്റെ മുഖവും വീഞ്ഞുപാത്രവും ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു,
വന്ന് തന്റെ അവസ്ഥയുടെ ഭാഷയിൽ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു:
ഗ്രഹിക്കൂ, കടന്നുപോയ ആയുസ്സ് വീണ്ടെടുക്കാനാവില്ല.
چون بلبل مست راه در بستان یافت
روی گل و جام باده را خندان یافت
آمد به زبان حال در گوشم گفت
دریاب که عمر رفته را نتوان یافت
ചക്രം ഒരു ബുദ്ധിമാന്റെ ഇഷ്ടത്തിനും കറങ്ങാത്തതിനാൽ,
ആകാശങ്ങൾ ഏഴെന്നു കണക്കാക്കൂ എട്ടെന്നു കണക്കാക്കൂ — ഒന്നുതന്നെ;
മരിക്കണം, ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കണം എന്നിരിക്കെ,
കുഴിയിൽ ഉറുമ്പു തിന്നാലെന്ത്, വയലിൽ ചെന്നായ തിന്നാലെന്ത്?
چون چرخ به کام یک خردمند نگشت
خواهی تو فلک هفت شمر خواهی هشت
چون باید مرد و آرزوها همه هشت
چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشت
താമരപ്പൂവുപോലെ നൗറൂസിൽ പാത്രം കൈയിലെടുക്കൂ,
താമരക്കവിളുള്ളവളോടൊപ്പം നിനക്ക് അവസരമുണ്ടെങ്കിൽ;
സന്തോഷത്തോടെ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ഈ പഴയ ചക്രം
പെട്ടെന്ന് നിന്നെ മണ്ണുപോലെ താഴ്ത്തും.
چون لاله به نوروز قدح گیر به دست
با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست
می نوش به خرمی که این چرخ کهن
ناگاه تو را چو خاک گرداند پست
കൈയിൽ സത്യവും ഉറപ്പുമില്ലാത്തതിനാൽ,
സംശയത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ ആയുസ്സു മുഴുവൻ ഇരിക്കരുത്;
സൂക്ഷിക്കൂ, വീഞ്ഞുപാത്രം കൈയിൽ നിന്നു വിടരുത്,
അറിവില്ലായ്മയിൽ മനുഷ്യൻ ബോധവാനെന്ത്, മത്തനെന്ത്?
چون نیست حقیقت و یقین اندر دست
نتوان به امید شک همه عمر نشست
هان تا ننهیم جام می از کف دست
در بی‌خبری مرد چه هشیار و چه مست
ഉള്ളതെല്ലാമിൽ നിന്ന് കൈയിൽ കാറ്റല്ലാതെ ഒന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ,
ഉള്ളതെല്ലാമിലും കുറവും തകർച്ചയുമുള്ളതിനാൽ,
ലോകത്തിലുള്ളതെല്ലാം ഇല്ലെന്നു കണക്കാക്കൂ,
ലോകത്തിൽ ഇല്ലാത്തതെല്ലാം ഉണ്ടെന്നു സങ്കൽപ്പിക്കൂ.
چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست
چون هست به هرچه هست نقصان و شکست
انگار که هرچه هست در عالم نیست
پندار که هرچه نیست در عالم هست
ഓരോ അജ്ഞന്റെയും കാൽക്കീഴിലുള്ള മണ്ണ്
ഒരു വിഗ്രഹത്തിന്റെ കൈവെള്ള, ഒരു പ്രിയയുടെ മുഖം;
ഒരു മട്ടുപ്പാവിന്റെ കൊത്തളത്തിലുള്ള ഓരോ ഇഷ്ടികയും
ഒരു മന്ത്രിയുടെ വിരൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സുൽത്താന്റെ തല.
خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست
کفّ صنمیّ و چهرهٔ جانانی‌ست
هر خشت که بر کنگرهٔ ایوانی‌ست
انگشت وزیر یا سر سلطانی‌ست
നാഥൻ പ്രകൃതികളുടെ യോഗത്തെ അലങ്കരിച്ചശേഷം,
അതിനെ എന്തിനു കുറവിലും ന്യൂനതയിലും എറിഞ്ഞു?
നന്നായി വന്നെങ്കിൽ തകർക്കുന്നത് എന്തിന്?
നന്നായി വന്നില്ലെങ്കിൽ ഈ രൂപങ്ങളുടെ കുറ്റം ആരുടേത്?
دارنده چو ترکیب طبایع آراست
از بهر چه اوفکندش اندر کم و کاست
گر نیک آمد شکستن از بهر چه بود
ور نیک نیامد این صور عیب که راست
രഹസ്യങ്ങളുടെ യവനികയ്ക്കുള്ളിൽ ആർക്കും വഴിയില്ല;
ഈ രചനയെപ്പറ്റി ആരുടെ ആത്മാവിനും അറിവില്ല;
മണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തിലല്ലാതെ മറ്റു വാസസ്ഥലമില്ല —
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ഇത്തരം കഥകൾ ഹ്രസ്വമല്ല.
در پردۀ اسرار کسی را ره نیست
زین تعبیه جان هیچ‌کس آگه نیست
جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست
می خور که چنین فسانه‌ها کوته نیست
ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു, ഒരു ജ്ഞാനി എന്നോടു പറഞ്ഞു:
ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ആർക്കും സന്തോഷത്തിന്റെ പൂവ് വിടർന്നില്ല;
മരണത്തോടു ചേരുന്ന ജോലി എന്തിനു ചെയ്യുന്നു?
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, മണ്ണിനടിയിൽ ഉറങ്ങേണ്ടതല്ലേ.
در خواب بدم مرا خردمندی گفت
کز خواب کسی را گل شادی نشکفت
کاری چه کنی که با اجل باشد جفت؟
می خور که به زیر خاک می‌باید خفت
നമ്മുടെ വരവിന്റെയും പോക്കിന്റെയും ഈ വൃത്തത്തിൽ
അതിന് ആദിയും കാണില്ല, അന്ത്യവും കാണില്ല;
ഈ കാര്യത്തിന്റെ സത്യം ആരും ഒരു നിമിഷവും പറയുന്നില്ല:
ഈ വരവ് എവിടെനിന്ന്, ഈ പോക്ക് എവിടേക്ക്?
در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
کس می‌نزند دمی در این معنی راست
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست
വസന്തകാലത്ത് അപ്സരസ്‌സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സുന്ദരി
വയലോരത്ത് എനിക്ക് ഒരു പാത്രം വീഞ്ഞു തന്നാൽ,
സാമാന്യജനത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഇത് എത്ര വൃത്തികേടായാലും,
സ്വർഗത്തിന്റെ പേരെടുത്താൽ ഞാൻ പട്ടിയെക്കാൾ മോശം.
در فصل بهار اگر بتی حور سرشت
یک ساغر می دهد مرا بر لب کشت
هر چند به نزد عامه این باشد زشت
سگ به ز من است اگر برم نام بهشت
ഗ്രഹിക്കൂ: ആത്മാവിൽ നിന്ന് നീ വേർപെട്ടു പോകും,
നാശത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളുടെ യവനികയ്ക്കുള്ളിൽ പോകും;
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, എവിടെനിന്നു വന്നെന്ന് നിനക്കറിയില്ല;
പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, എവിടേക്കു പോകുമെന്ന് നിനക്കറിയില്ല.
دریاب که از روح جدا خواهی رفت
در پردۀ اسرار فنا خواهی رفت
می نوش ندانی از کجا آمده‌ای
خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت
സാഖീ, പൂവും പുല്ലും വളരെ ഉല്ലാസഭരിതമായി —
ഗ്രഹിക്കൂ, മറ്റൊരാഴ്ചയ്ക്ക് അവ മണ്ണായി;
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ഒരു പൂവിറുക്കൂ, നീ നോക്കുന്നതിനിടെ
പൂവ് മണ്ണായി, പുല്ല് ചവറായി.
ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست
دریاب که هفته دگر خاک شده‌ست
می نوش و گلی بچین که تا درنگری
گل خاک شده‌ست و سبزه خاشاک شده‌ست
ഏറെക്കാലമായി എന്റെ ജീവിതം ഇരുണ്ടത്, ജോലി നേരല്ലാത്തത്;
കഷ്ടത എപ്പോഴും കൂടി, സ്വസ്ഥത കുറഞ്ഞ് ന്യൂനമായി;
ദൈവത്തിനു നന്ദി: ആപത്തിന്റെ കാരണങ്ങളെല്ലാം
നാം മറ്റാരോടും ചോദിക്കേണ്ടതില്ല.
عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست
محنت همه افزوده و راحت کم و کاست
شکر ایزد را که آنچه اسباب بلاست
ما را ز کس دگر نمی‌باید خواست
പൂവിന്റെ ഋതു, തോട്ടിന്റെ ഓരം, വയലിന്റെ വരമ്പ്,
ഒന്നുരണ്ട് ഉറ്റവരോടൊപ്പം, അപ്സരസ്‌രൂപമുള്ളവളോടൊപ്പം;
പാത്രം മുന്നിലേക്കു വെയ്ക്കൂ, പ്രഭാതവീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നവർ
പള്ളിയിൽ നിന്നു വിടുതൽ, ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നു മുക്തർ.
فصل گل و طرف جویبار و لب کشت
با یک دو سه اهل و لعبتی حورسرشت
پیش آر قدح که باده‌نوشان صبوح
آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت
നിന്റെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ വേരിൽ നിന്ന് ശാശ്വതതയുടെ ചില്ല വളർന്നാലും,
നിന്റെ ദേഹത്ത് ആയുസ്സെന്ന ഇറുകിയ ഉടുപ്പുണ്ടെങ്കിലും,
നിനക്ക് പന്തലായ ഈ ദേഹമെന്ന കൂടാരത്തിൽ
സൂക്ഷിക്കൂ, ചാരരുത്, അതിന്റെ നാലു കുറ്റികളും ഇളകിയവ.
گر شاخ بقا ز بیخ بختت رستست
ور بر تن تو عمر لباسی چستست
در خیمه تن که سایبانی‌ست ترا
هان تکیه مکن که چارمیخش سستست
സ്വർഗം അപ്സരസ്സുകളോടൊപ്പം സുഖകരമെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു;
മുന്തിരിനീര് സുഖകരമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു;
ഈ റൊക്കം പിടിക്കൂ, ആ കടത്തിന്റെമേലുള്ള കൈ വിടൂ,
അകലെനിന്നു കേൾക്കുന്ന ചെണ്ടയൊച്ച സുഖകരം.
گویند کسان بهشت با حور خوش است
من می‌گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
کآواز دهل شنیدن از دور خوش است
മത്തൻ നരകത്തിൽ പോകുമെന്ന് എന്നോടു പറയുന്നു;
അതു കള്ളവാക്ക്, അതിനെ ഹൃദയത്തിൽ വിശ്വസിക്കരുത്;
കാമുകരും വീഞ്ഞുകുടിയന്മാരും നരകത്തിലാണെങ്കിൽ,
നാളെ സ്വർഗം കൈവെള്ളപോലെ ശൂന്യമായി കാണും.
گویند مرا که دوزخی باشد مست
قولی‌ست خلاف ، دل در آن نتوان بست
گر عاشق و میخواره به دوزخ باشند
فردا بینی بهشت همچون کف دست
എന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയവൻ എന്നെ
സ്വർഗവാസികളിലാക്കിയോ വൃത്തികെട്ട നരകത്തിലാക്കിയോ എനിക്കറിയില്ല;
ഒരു പാത്രം, ഒരു സുന്ദരി, ഒരു വീണ വയലോരത്ത് —
ഇവ മൂന്നും എനിക്ക് റൊക്കം, നിനക്ക് സ്വർഗം കടം.
من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت
از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت
جامی و بتی و بربطی بر لب کشت
این هرسه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
ചന്ദ്രൻ തന്റെ വെളിച്ചത്താൽ രാത്രിയുടെ വിരി പിളർത്തി;
ഒരു നിമിഷം വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ഇതിനെക്കാൾ നല്ലതു കിട്ടില്ല;
പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, ചിന്തിക്കരുത്, ചന്ദ്രൻ ഇനിയും ഏറെക്കാലം
മണ്ണിനുമേൽ ഓരോരുത്തരുടെമേലും പ്രകാശിക്കും.
مهتاب به نور دامن شب بشکافت
می نوش دمی بهتر از این نتوان یافت
خوش باش و میندیش که مهتاب بسی
اندر سر خاک یک به یک خواهد تافت
വീഞ്ഞു കുടിക്കലും സന്തോഷമായിരിക്കലും എന്റെ ആചാരം;
അവിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും വിടുതലാണ് എന്റെ മതം;
ലോകമെന്ന വധുവിനോടു ചോദിച്ചു: നിന്റെ സ്ത്രീധനമെന്ത്?
അവൾ പറഞ്ഞു: നിന്റെ പ്രസന്നഹൃദയമാണ് എന്റെ സ്ത്രീധനം.
می خوردن و شاد بودن آیین من است
فارغ بودن ز کفر و دین دین من است
گفتم به عروس دهر کابین تو چیست
گفتا دل خرم تو کابین من است
വീഞ്ഞ് ഉരുകിയ മാണിക്യം, കുപ്പി അതിന്റെ ഖനി;
ദേഹം പാത്രം, അതിലെ വീഞ്ഞ് അതിന്റെ ജീവൻ;
വീഞ്ഞിനാൽ ചിരിക്കുന്ന ആ പളുങ്കുപാത്രം
ഹൃദയരക്തം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു കണ്ണീർത്തുള്ളി.
می لعل مذاب است و صراحی کان است
جسم است پیاله و شرابش جان است
آن جام بلورین که ز می خندان است
اشکی است که خون دل در او پنهان است
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ശാശ്വതജീവിതം ഇതത്രേ;
യൗവനത്തിന്റെ ചുറ്റലിൽ നിന്ന് നിന്റെ നേട്ടം ഇതത്രേ;
പൂവിന്റെയും വീഞ്ഞിന്റെയും മത്തുപിടിച്ച കൂട്ടുകാരുടെയും നേരത്ത്
ഒരു നിമിഷം പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, ജീവിതം ഇതത്രേ.
می نوش که عمر جاودانی این است
خود حاصلت از دور جوانی این است
هنگام گل و باده و یاران سرمست
خوش باش دمی که زندگانی این است
മനുഷ്യന്റെ പ്രകൃതത്തിലുള്ള നന്മയും തിന്മയും,
വിധിയിലും തലവരയിലുമുള്ള സന്തോഷവും ദുഃഖവും —
ഇവയെ ചക്രത്തിന്മേൽ ചുമത്തരുത്, ബുദ്ധിയുടെ വഴിയിൽ
ചക്രം നിന്നെക്കാൾ ആയിരമിരട്ടി നിസ്സഹായം.
نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است
با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل
چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است
താമരപ്പൂന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ വയലിലും
അത് ഒരു രാജാവിന്റെ രക്തത്തിന്റെ ചുവപ്പിൽ നിന്ന്;
നിലത്തുനിന്നു മുളയ്ക്കുന്ന ഓരോ കാട്ടുപൂച്ചെടിയും
ഒരു സുന്ദരിയുടെ കവിളിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മറുകാണ്.
در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست
از سرخی خون شهریاری بوده‌ست
هر شاخ بنفشه کز زمین می‌روید
خالی‌ست که بر رخ نگاری بوده‌ست
ഏതോ നിലത്തുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ ധൂളിക്കണവും
എനിക്കും നിനക്കും മുമ്പേ കിരീടവും മോതിരവുമായിരുന്നു;
മൃദുലമുഖത്തുനിന്ന് ബഹുമാനത്തോടെ ധൂളി തട്ടിക്കളയൂ,
അതും ഒരു സുന്ദരിയുടെ ചേലുള്ള മുഖമായിരുന്നു.
هر ذره که در خاک زمینی بوده‌ست
پیش از من و تو تاج و نگینی بوده‌ست
گرد از رخ نازنین به آزرم فشان
کآن هم رخ خوب نازنینی بوده‌ست
തോട്ടിന്റെ ഓരത്തു മുളച്ച ഓരോ പുൽനാമ്പും
ഒരു ദേവതാസ്വഭാവിയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നു മുളച്ചെന്നു പറയാം;
പുല്ലിനുമേൽ അവജ്ഞയോടെ കാൽവെയ്ക്കരുത്,
ആ പുല്ല് ഒരു താമരക്കവിളുള്ളവളുടെ മണ്ണിൽ നിന്നു മുളച്ചത്.
هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست
گویی ز لب فرشته‌خویی رسته‌ست
پا بر سر سبزه تا به خواری ننهی
کآن سبزه ز خاک لاله‌رویی رسته‌ست
ഒരു കവിൾ വീഞ്ഞ് കാവൂസിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തെക്കാൾ മെച്ചം,
ഖൊബാദിന്റെ സിംഹാസനത്തെക്കാൾ, തൂസിന്റെ രാജ്യത്തെക്കാൾ മെച്ചം;
ഒരു തെമ്മാടി പുലർച്ചെ ഉതിർക്കുന്ന ഓരോ ഞരക്കവും
കപടതപസ്വികളുടെ പ്രാർഥനയെക്കാൾ മെച്ചം.
یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است
از تخت قباد و ملکت طوس به است
هر ناله که رندی به سحرگاه زند
از طاعت زاهدان سالوس به است
ആയുസ്സ് അവസാനിക്കുമ്പോൾ മധുരമെന്ത് കയ്പെന്ത്;
പാത്രം നിറയുമ്പോൾ ബാഗ്ദാദെന്ത് ബൽഖെന്ത്;
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, എനിക്കും നിനക്കും ശേഷം ചന്ദ്രൻ ഏറെക്കാലം
അമാവാസിയിൽ നിന്നു പൗർണമിയിലേക്ക്, പൗർണമിയിൽ നിന്ന് അമാവാസിയിലേക്ക് പോകും.
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
می نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلخ به غٌرّه آید از غره به سلخ
ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ശിഷ്ടാചാരത്തിന്റെയും സമുദ്രമായവർ,
പൂർണതയുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടുകാരുടെ വിളക്കായവർ,
ഈ ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ നിന്ന് പുറംവഴി കണ്ടെത്തിയില്ല:
ഒരു കഥ പറഞ്ഞ് ഉറക്കത്തിലാണ്ടു.
آنان که محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند
കാരണങ്ങളുടെ വയലിലേക്ക് ആരെ ആട്ടിവിട്ടോ,
അവരില്ലാതെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തീർത്തിരിക്കുന്നു;
ഇന്ന് ഒരു ഒഴികഴിവ് എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,
നാളെ ഉള്ളതെല്ലാം അവർ ഒരുക്കിവെച്ചതുതന്നെ.
آن را که به صحرای علل تاخته‌اند
بی او همه کارها بپرداخته‌اند
امروز بهانه‌ای درانداخته‌اند
فردا همه آن بود که درساخته‌اند
പഴകിയവരും ഈ പുതിയവരും —
ഓരോരുത്തരും തന്റെ ഇഷ്ടത്തിലേക്ക് ഒരോട്ടം ഓടുന്നു;
ഈ പഴയലോകം ആർക്കും ബാക്കിയായി നിൽക്കില്ല:
പോയി, നാമും പോകും, മറ്റുള്ളവർ വന്നു പോകും.
آن‌ها که کهن شدند و این‌ها که نوند
هر کس به مراد خویش یک تک به دوند
این کهنه‌جهان به کس نماند باقی
رفتند و رویم دیگر آیند و روند
നിലവും ചക്രവും ആകാശങ്ങളും ഇട്ടവൻ
ദുഃഖിതഹൃദയത്തിന്മേൽ എത്രയോ പൊള്ളൽ ചുമത്തി;
മാണിക്യംപോലുള്ള ചുണ്ടുകളും കസ്തൂരിപോലുള്ള കുറുനിരയും
നിലത്തിന്റെ ചെണ്ടയിൽ, മണ്ണിന്റെ പെട്ടിയിൽ ഇട്ടു.
آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
بس داغ که او بر دل غمناک نهاد
بسیار لب چو لعل و زلفین چو مشک
در طبل زمین و حقهٔ خاک نهاد
ഒരാളെ കൊണ്ടുവരുന്നു, മറ്റൊരാളെ റാഞ്ചിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു;
ആർക്കും രഹസ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നില്ല;
വിധിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഇത്രമാത്രം കാണിക്കുന്നു:
നമ്മുടെ ആയുസ്സിന്റെ പാത്രം തന്നെ അളക്കുന്നു.
آرند یکی و دیگری بربایند
بر هیچ‌کسی راز همی‌نگشایند
ما را ز قضا جز این قدر ننمایند
پیمانهٔ عمر ماست می‌پیمایند
ഈ മണ്ഡപത്തിന്റെ അധിവാസികളായ ഗ്രഹങ്ങൾ
ബുദ്ധിമാന്മാരുടെ കുഴപ്പത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ;
സൂക്ഷിക്കൂ, ബുദ്ധിയുടെ നൂലിന്റെ അറ്റം കളയരുത്,
ഭരിക്കുന്ന ആ ഗ്രഹങ്ങൾ തന്നെ ഭ്രമിച്ചവ.
اجرام که ساکنان این ایوان‌اند
اسباب تردد خردمندان‌اند
هان تا سر رشتهٔ خرد گم نکنی
کآنان که مدبرند سرگردان‌اند
എന്റെ വരവിൽ ആകാശത്തിന് ലാഭമുണ്ടായില്ല,
എന്റെ പോക്കിൽ അതിന്റെ മഹത്വവും പ്രതാപവും കൂടിയില്ല;
ആരിൽ നിന്നും എന്റെ രണ്ടു കാതുകൾ കേട്ടില്ല:
ഈ എന്റെ വരവും പോക്കും എന്തിനായിരുന്നെന്ന്.
از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتن من جلال و جاهش نفزود
وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود
കഷ്ടത സഹിക്കുന്നതിനാൽ മനുഷ്യൻ സ്വതന്ത്രനാകുന്നു;
ചിപ്പിയുടെ തടവു സഹിച്ച് തുള്ളി മുത്താകുന്നു;
സമ്പത്തു ബാക്കിയായില്ലെങ്കിലും തല സ്ഥാനത്തു നിൽക്കട്ടെ;
പാത്രം ഒഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും നിറയും.
از رنج کشیدن آدمی حر گردد
قطره چو کشد حبس صدف در گردد
گر مال نماند سر بماناد به جای
پیمانه چو شد تهی دگر پر گردد
അയ്യോ, മൂലധനം കൈവിട്ടുപോയി,
മരണത്തിന്റെ കൈയാൽ എത്രയോ കരളുകൾ ചോരയായി;
ആ ലോകത്തുനിന്ന് ആരും വന്നില്ല, ഞാൻ അവനോടു ചോദിക്കാൻ:
ലോകത്തിന്റെ യാത്രികരുടെ അവസ്ഥ എന്തായെന്ന്.
افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد
وز دست اجل بسی جگرها خون شد
کس نآمد از آن جهان که پرسم از وی
کاحوال مسافران دنیا چون شد
അയ്യോ, യൗവനത്തിന്റെ കത്ത് ചുരുട്ടിവെച്ചു,
ജീവിതത്തിന്റെ ആ പുതുവസന്തം ശിശിരമായി;
തരുണിമയെന്നു പേരുള്ള സന്തോഷത്തിന്റെ ആ പക്ഷി —
അയ്യോ, എപ്പോൾ വന്നെന്നും എപ്പോൾ പോയെന്നും എനിക്കറിയില്ല.
افسوس که نامهٔ جوانی طی شد
و آن تازه بهار زندگانی دی شد
آن مرغ طرب که نام او بود شباب
افسوس ندانم که کی آمد کی شد
അയ്യോ, നാമില്ലാതാകും, ലോകമുണ്ടാകും;
നമ്മിൽ നിന്ന് പേരുമില്ല, അടയാളവുമില്ലാതാകും;
ഇതിനുമുമ്പ് നാമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒരു കുറവുമുണ്ടായില്ല;
ഇനിമേൽ നാമില്ലാതായാലും അതുപോലെതന്നെയാകും.
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام ز ما و نی‌ نشان خواهد بود
زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود
സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഓടുന്ന ഈ ബുദ്ധി
ദിവസം നൂറുവട്ടം നിന്നോടു പറയുന്നു:
ഈ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നിന്റെ നേരം ഗ്രഹിക്കൂ, നീ
കൊയ്തശേഷം വീണ്ടും മുളയ്ക്കുന്ന ചവറല്ല.
این عقل که در ره سعادت پوید
روزی صد بار خود تو را می‌گوید
دریاب تو این یک دم وقتت که نه‌ای
آن تره که بدروند و دیگر روید
ഈ ജീവിതത്തിന്റെ യാത്രാസംഘം അത്ഭുതകരമായി കടന്നുപോകുന്നു;
സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു നിമിഷം ഗ്രഹിക്കൂ;
സാഖീ, കൂട്ടുകാരുടെ നാളത്തെ ദുഃഖം എന്തിനു തിന്നുന്നു?
പാത്രം മുന്നിലേക്കു വെയ്ക്കൂ, രാത്രി കടന്നുപോകുന്നു.
این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد
دریاب دمی که با طرب می‌گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد
എന്റെ മുതുകിന്മേൽ കാലത്തിൽ നിന്ന് നീ വരുന്നു,
എന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാ ജോലിയും മോശമായതേ വരുന്നു;
ജീവൻ പുറപ്പെടാൻ നിശ്ചയിച്ചു, ഞാൻ പറഞ്ഞു: പോകരുത്;
അതു പറഞ്ഞു: എന്തു ചെയ്യാൻ, വീട് ഇടിയുന്നു.
بر پشت من از زمانه تو می‌آید
وز من همه کار نانکو می‌آید
جان عزم رحیل کرد و گفتم بمرو
گفتا چه کنم خانه فرومی‌آید
ആകാശചക്രത്തിനുമേൽ ആരും ജയിച്ചില്ല,
മനുഷ്യനെ തിന്ന് നിലം തൃപ്തിയായില്ല;
നിന്നെ ഇനിയും തിന്നിട്ടില്ലെന്ന് നീ ഗർവിക്കുന്നു —
തിടുക്കപ്പെടരുത്, നിന്നെയും തിന്നും, വൈകിയിട്ടില്ല.
بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد
وز خوردن آدمی زمین سیر نشد
مغرور بدانی که نخورده‌ست تو را
تعجیل مکن هم بخورد دیر نشد
നിന്റെ കണ്ണിന് ലോകത്തെ അലങ്കരിച്ചാലും,
അതിനോട് ചായരുത്, ജ്ഞാനികൾ ചായുന്നില്ല;
നിന്നെപ്പോലുള്ളവർ ഏറെ പോകുന്നു, ഏറെ വരുന്നു;
നിന്റെ പങ്ക് റാഞ്ചിയെടുക്കൂ, അവർ റാഞ്ചും മുമ്പേ.
بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایند
مگرای بدان که عاقلان نگرایند
بسیار چو تو روند و بسیار آیند
بربای نصیب خویش کت بربایند
വിധിയുടെ എഴുത്താണി എന്നെക്കൂടാതെ എഴുതുമ്പോൾ,
അതിന്റെ നന്മയും തിന്മയും എന്നിൽ നിന്ന് എന്തിനു ചോദിക്കുന്നു?
ഇന്നലെ എന്നെക്കൂടാതെ, ഇന്നും ഇന്നലെപോലെ നിന്നെയും എന്നെയും കൂടാതെ —
നാളെ ഏതു തെളിവിനാൽ ന്യായാധിപനു മുന്നിൽ വിളിക്കും?
بر من قلم قضا چو بی من رانند
پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند
دی بی من و امروز چو دی بی من و تو
فردا به چه حجتم به داور خوانند
എത്രകാലം നിറത്തിന്റെയും ഗന്ധത്തിന്റെയും തടവുകാരനാകും?
എത്രകാലം ഓരോ വൃത്തികേടിന്റെയും ചേലിന്റെയും പിന്നാലെ പോകും?
സംസം ഉറവയായാലും, അമൃതജലമായാലും,
ഒടുവിൽ മണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടിവരും.
تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد
گر چشمهٔ زمزمی و گر آب حیات
آخر به دل خاک فروخواهی شد
കലന്ദറിന്റെ വഴി നടക്കാതെ അതു നടക്കില്ല;
ഹൃദയരക്തത്താൽ കവിൾ കഴുകാതെ അതു നടക്കില്ല;
ഹൃദയം കത്തിയവരെപ്പോലെ നീ സ്വതന്ത്രമായി
നിന്നെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ എന്തു ഭ്രാന്തു വേവിച്ചാലും അതു നടക്കില്ല.
تا راه قلندری نپویی نشود
رخساره بخون دل نشویی نشود
سودا چه پزی تا که چو دلسوختگان
آزاد به ترک خود نگویی نشود
ആകാശത്ത് ശുക്രനും ചന്ദ്രനും തെളിഞ്ഞതുമുതൽ,
തെളിഞ്ഞ വീഞ്ഞിനെക്കാൾ നല്ലതൊന്നും ആരും കണ്ടില്ല;
വീഞ്ഞു വിൽക്കുന്നവരെപ്പറ്റി എനിക്ക് അത്ഭുതം: അവർ
തങ്ങൾ വിൽക്കുന്നതിനെക്കാൾ നല്ലതെന്തു വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید
من در عجبم ز می‌فروشان کایشان
به زآن‌که فروشند چه خواهند خرید
ജീവിതവും ആയുസ്സും കൂട്ടാനും കുറയ്ക്കാനും ആവാത്തതിനാൽ,
ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ-കുറവിനാൽ വാടിക്കരുത്;
എന്റെയും നിന്റെയും കാര്യം, എന്റെയും നിന്റെയും ഇഷ്ടംപോലെ,
നമ്മുടെ കൈകൊണ്ട് മെഴുകുകൊണ്ടും ചെയ്യാനാവില്ല.
چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
دل را به کم و بیش دژم نتوان کرد
کار من و تو چنان‌که رای من و توست
از موم به دست خویش هم نتوان کرد
ശക്തിയാൽ തലയും മുഖവും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ആ ജീവി
എപ്പോഴും അവൻ തന്നെ ശത്രുവിന്റെ ജോലിയും ഒരുക്കുന്നു;
കുശവൻ മുസ്‌ലിമായിരുന്നില്ലെന്നു പറയുന്നു —
ചുരയ്ക്കാക്കുടുക്ക ഉണ്ടാക്കുന്ന അവനെപ്പറ്റി നീ എന്തു പറയും?
حیی که به قدرت سر و رو می‌سازد
همواره همو کار عدو می‌سازد
گویند قرابه‌گر مسلمان نبود
او را تو چه گویی که کدو می‌سازد
ലോകത്ത് പുതുപ്പൂവിന്റെ വാർത്ത വരുമ്പോൾ,
വിഗ്രഹമേ, വീഞ്ഞ് അളവിൽ കൊടുക്കാൻ ആജ്ഞാപിക്കൂ;
അപ്സരസ്സ്, കൊട്ടാരം, സ്വർഗം, നരകം ഇവയിൽ നിന്ന്
മുക്തനായി ഇരിക്കൂ, അവയെല്ലാം വെറും കിംവദന്തി.
در دهر چو آواز گل تازه دهند
فرمای بتا که می به‌اندازه دهند
از حور و قصور و ز بهشت و دوزخ
فارغ بنشین که آن هر آوازه دهند
ലോകത്ത് ആർക്ക് അരറൊട്ടിയുണ്ടോ,
ഇരിക്കാൻ ഒരു കൂടുണ്ടോ,
അവൻ ആരുടെയും ദാസനല്ല, ആരുടെയും യജമാനനല്ല —
സന്തോഷമായി ജീവിക്കട്ടെ, അവന്റെ ലോകം സുഖകരം.
در دهر هر آن‌که نیم‌نانی دارد
از بهر نشست آشیانی دارد
نه خادم کس بود نه مخدوم کسی
گو شاد بزی که خوش‌جهانی دارد
വിധിയെന്ന കൃഷിക്കാരൻ നമ്മെപ്പോലുള്ള എത്രയോ വിതച്ചു കൊയ്തു;
വൃഥാ ദുഃഖിക്കുന്നതിനാൽ പ്രയോജനമില്ല;
വേഗം വീഞ്ഞുപാത്രം നിറച്ച് എന്റെ കൈയിൽ വെയ്ക്കൂ,
വീണ്ടും കുടിക്കാൻ, സംഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം സംഭവിച്ചു.
دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود
غم خوردن بیهوده نمی‌دارد سود
پر کن قدح می به کفم درنه زود
تا باز خورم که بودنی‌ها همه بود
സുഖകരമായ ദിവസം, കാറ്റ് ചൂടുള്ളതുമല്ല തണുത്തതുമല്ല;
മേഘം പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ മുഖത്തുനിന്നു ധൂളി കഴുകുന്നു;
രാപ്പാടി തന്റെ അവസ്ഥയുടെ ഭാഷയിൽ മഞ്ഞപ്പൂവിനോട്
വിളിച്ചു പറയുന്നു: വീഞ്ഞു കുടിക്കണം.
روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
ابر از رخ گلزار همی‌شوید گرد
بلبل به زبان حال خود با گل زرد
فریاد همی‌کند که می باید خورد
നിന്റെമേൽ രാത്രിയാക്രമണം വരും മുമ്പേ,
റോസ്‌നിറമുള്ള വീഞ്ഞു കൊണ്ടുവരാൻ ആജ്ഞാപിക്കൂ;
നീ പൊന്നല്ല, അശ്രദ്ധനായ അജ്ഞാ, നിന്നെ
മണ്ണിലിട്ട് വീണ്ടും പുറത്തെടുക്കാൻ.
زآن پیش که بر سرت شبیخون آرند
فرمای که تا بادهٔ گلگون آرند
تو زر نه‌ای ای غافل نادان که تو را
در خاک نهند و باز بیرون آرند
എത്രകാലം നിന്റെ ആയുസ്സ് ആത്മപ്രേമത്തിൽ കഴിയും,
അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ലായ്മയുടെയും ഉണ്മയുടെയും പിന്നാലെ കഴിയും?
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, മരണം പിന്നാലെയുള്ള ആയുസ്സ്
ഉറക്കത്തിലോ മത്തിലോ കഴിക്കുന്നതു നല്ലത്.
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پی نیستی و هستی گذرد
می نوش که عمری که اجل در پی اوست
آن به که به خواب یا به مستی گذرد
മരണത്തിന്റെ രഹസ്യക്കുരുക്ക് ആരും അഴിച്ചില്ല;
വൃത്തത്തിനു പുറത്തേക്ക് ആരും ഒരു കാൽവെച്ചില്ല;
ശിഷ്യൻ മുതൽ ഗുരു വരെ ഞാൻ നോക്കുന്നു:
അമ്മയിൽ നിന്നു പിറന്ന എല്ലാവരുടെയും കൈയിൽ നിസ്സഹായതയുണ്ട്.
کس مشکل اسرار اجل را نگشاد
کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد
من می‌نگرم ز مبتدی تا استاد
عجز است به دست هرکه از مادر زاد
ലോകത്തിന്റെ ആശ കുറയ്ക്കൂ, സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കൂ;
കാലത്തിന്റെ നന്മയുടെയും തിന്മയുടെയും ബന്ധം മുറിക്കൂ;
കൈയിൽ വീഞ്ഞും ഒരു പ്രിയയുടെ കുറുനിരയും പിടിക്കൂ, വേഗം
ഇവയും കടന്നുപോകും, ഈ ഏതാനും ദിവസം ബാക്കിയാവില്ല.
کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند
از نیک و بد زمانه بگسل پیوند
می در کف و زلف دلبری گیر که زود
هم بگذرد و نماند این روزی چند
എന്റെ ദുഃഖത്തിനും കഷ്ടത്തിനും നീളമുണ്ടെങ്കിലും,
നിന്റെ സുഖത്തിനും ഉല്ലാസത്തിനും ഗർവമുണ്ടെങ്കിലും,
രണ്ടിന്മേലും ചാരരുത്, ആകാശചക്രത്തിന്റെ കറക്കം
യവനികയ്ക്കുള്ളിൽ ആയിരം തരം കളികളുണ്ട്.
گرچه غم و رنج من درازی دارد
عیش و طرب تو سرفرازی دارد
بر هر دو مکن تکیه که دوران فلک
در پرده هزار گونه بازی دارد
ആകാശം നിലത്തുനിന്ന് ഒരു പൂവുപോലും ഉയർത്തുന്നില്ല,
അതിനെ ഉടച്ച് വീണ്ടും നിലത്തിനേൽപ്പിക്കാതെ;
മേഘം വെള്ളംപോലെ മണ്ണിനെ ഉയർത്തിയാൽ,
പ്രളയംവരെ പ്രിയരുടെ ചോരയേ പെയ്യൂ.
گردون ز زمین هیچ گلی برنارد
کش نشکند و هم به زمین نسپارد
گر ابر چو آب خاک را بردارد
تا حشر همه خون عزیزان بارد
ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ശ്വാസം നിന്നിൽ നിന്ന് കടന്നുപോകുന്നെങ്കിൽ,
അത് സന്തോഷത്തിലല്ലാതെ കടക്കാൻ വിടരുത്;
സൂക്ഷിക്കൂ, ലോകാശയുടെ മൂലധനം
ആയുസ്സ് — നീ എങ്ങനെ കഴിക്കുന്നുവോ അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.
گر یک نفست ز زندگانی گذرد
مگذار که جز به شادمانی گذرد
هشدار که سرمایهٔ سودای جهان
عمر است چنان کش گذرانی گذرد
സ്വർഗവും കരിമിഴിയപ്സരസ്സും ഉണ്ടാകുമെന്നു പറയുന്നു,
അവിടെ വീഞ്ഞും പാലും തേനുമുണ്ടാകുമെന്നും;
നാം വീഞ്ഞും പ്രിയയും തിരഞ്ഞെടുത്തെങ്കിൽ എന്തു ഭയം,
ഒടുവിൽ ഉള്ളതും ഇങ്ങനെതന്നെയാകുമ്പോൾ.
گویند بهشت و حورعین خواهد بود
آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود
گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک
چون عاقبت کار چنین خواهد بود
സ്വർഗവും അപ്സരസ്സും കൗസറും ഉണ്ടാകുമെന്നു പറയുന്നു,
വീഞ്ഞിന്റെയും പാലിന്റെയും തേനിന്റെയും പഞ്ചസാരയുടെയും തോട്;
വീഞ്ഞുപാത്രം നിറച്ച് എന്റെ കൈയിൽ വെയ്ക്കൂ,
ആയിരം കടത്തെക്കാൾ ഒരു റൊക്കം സുഖകരം.
گویند بهشت و حور و کوثر باشد
جوی می و شیر و شهد و شکر باشد
پر کن قدح باده و بر دستم نه
نقدی ز هزار نسیه خوش‌تر باشد
സംയമമുള്ളവരെല്ലാം, എങ്ങനെ മരിക്കുന്നുവോ
അങ്ങനെതന്നെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുമെന്നു പറയുന്നു;
നാം എപ്പോഴും വീഞ്ഞിനോടും പ്രിയയോടുമൊപ്പം —
പ്രളയത്തിൽ നമ്മെയും അങ്ങനെ ഉണർത്തിയേക്കാം.
گویند هر آن کسان که با پرهیزند
زآن‌سان که بمیرند چنان برخیزند
ما با می و معشوقه از آنیم مدام
باشد که به حشرمان چنان انگیزند
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, അതു ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഏറ്റക്കുറവുകൾ കൊണ്ടുപോകുന്നു,
എഴുപത്തിരണ്ടു വിഭാഗങ്ങളുടെ ചിന്തയും കൊണ്ടുപോകുന്നു;
ആ രസായനത്തിൽ നിന്ന് അകന്നിരിക്കരുത്, അതിന്റെ
ഒരു കവിൾ കുടിച്ചാൽ ആയിരം രോഗം കൊണ്ടുപോകുന്നു.
می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
و اندیشه هفتاد و دو ملت ببرد
پرهیز مکن ز کیمیایی که از او
یک جرعه خوری هزار علت ببرد
ജ്ഞാനിയുടെ ഹൃദയത്തിലുള്ള ഓരോ രഹസ്യവും
അൻഖാ പക്ഷിയെക്കാൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കണം;
ചിപ്പിയിൽ ഒളിവിനാൽ മുത്താകുന്നു
ആ തുള്ളി, സമുദ്രഹൃദയത്തിന്റെ രഹസ്യമായത്.
هر راز که اندر دل دانا باشد
باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد
کاندر صدف از نهفتگی گردد در
آن قطره که راز دل دریا باشد
താമരപ്പൂവിന്റെ മുഖം മഞ്ഞുതുള്ളി പിടിക്കുന്ന ഓരോ പ്രഭാതവും,
പുൽത്തകിടിയിൽ കാട്ടുപൂവിന്റെ തല കുനിയുന്ന ഓരോ പ്രഭാതവും,
ന്യായമായി മൊട്ട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാകുന്നു,
അത് തന്റെ വിരി തന്നിലേക്കുതന്നെ ചേർത്തുവെയ്ക്കുന്നു.
هر صبح که روی لاله شبنم گیرد
بالای بنفشه در چمن خم گیرد
انصاف مرا ز غنچه خوش می‌آید
کاو دامن خویشتن فراهم گیرد
എന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വഞ്ചിതമായില്ല;
അറിയാതെ ബാക്കിയായ രഹസ്യങ്ങൾ കുറച്ചേ ഉള്ളൂ;
എഴുപത്തിരണ്ടു വർഷം രാവും പകലും ചിന്തിച്ചു,
ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് എനിക്കു ബോധ്യമായി.
هرگز دل من ز علم محروم نشد
کم ماند ز اسرار که معلوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز
معلومم شد که هیچ معلوم نشد
ആശയുടെ വിത്തും കളപ്പുരയിൽ ബാക്കിയാകുന്നു,
തോട്ടവും വീടും നിന്നെയും എന്നെയും കൂടാതെ ബാക്കിയാകുന്നു;
നിന്റെ വെള്ളിയും പൊന്നും ഒരു ദിർഹമുതൽ ഒരു യവംവരെ
ചങ്ങാതിയോടൊപ്പം തിന്നൂ, അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുവിനു ബാക്കിയാകും.
هم دانهٔ امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
سیم و زر خویش از درمی تا به جوی
با دوست بخور گرنه به دشمن ماند
യോജിച്ച ചങ്ങാതികളെല്ലാം കൈവിട്ടുപോയി,
മരണത്തിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ ഓരോരുത്തരായി വീണു;
ആയുസ്സിന്റെ സദസ്സിൽ ഒരേ വീഞ്ഞു കുടിച്ചു,
രണ്ടുമൂന്നു ചുറ്റു മുമ്പേ അവർ മത്തരായി.
یاران موافق همه از دست شدند
در پای اجل یکان یکان پست شدند
خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر
دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند
ഒരു പാത്രം വീഞ്ഞ് നൂറു ഹൃദയങ്ങളുടെയും മതങ്ങളുടെയും വില;
ഒരു കവിൾ വീഞ്ഞ് ചീനസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വില;
മാണിക്യവീഞ്ഞല്ലാതെ ഭൂമുഖത്തില്ല
ആയിരം മധുരജീവനുകളുടെ വിലയുള്ള കയ്പ്.
یک جام شراب صد دل و دین ارزد
یک جرعهٔ می مملکت چین ارزد
جز بادهٔ لعل نیست در روی زمین
تلخی که هزار جان شیرین ارزد
ഒരു തുള്ളി വെള്ളമായിരുന്നു, സമുദ്രമായി;
ഒരു കണം മണ്ണായിരുന്നു, നിലത്തോട് ഒന്നായി;
ഈ ലോകത്ത് നിന്റെ വരവും പോക്കും എന്ത്?
ഒരു ഈച്ച കാണായി, മറഞ്ഞുപോയി.
یک قطرهٔ آب بود با دریا شد
یک ذرهٔ خاک با زمین یکتا شد
آمدشدن تو اندر این عالم چیست
آمد مگسی پدید و ناپیدا شد
രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് ഒരു റൊട്ടി മനുഷ്യനു കിട്ടിയാൽ,
ഉടഞ്ഞ കുടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം തണുത്ത വെള്ളമുണ്ടെങ്കിൽ,
തന്നെക്കാൾ കീഴെയുള്ളവന്റെ കൽപനക്കാരൻ എന്തിനാകണം,
അല്ലെങ്കിൽ തന്നെപ്പോലുള്ളവന്റെ സേവനം എന്തിനു ചെയ്യണം?
یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد
از کوزه شکسته‌ای دمی آبی سرد
مأمور کم از خودی چرا باید بود
یا خدمت چون خودی چرا باید کرد
ആ മാണിക്യം സാദാ പളുങ്കുപാത്രത്തിൽ കൊണ്ടുവരൂ,
ഓരോ സ്വതന്ത്രന്റെയും ആ രഹസ്യക്കൂട്ടാളിയെയും കൊണ്ടുവരൂ;
മണ്ണിന്റെ ലോകത്തിന്റെ കാലാവധി
വേഗം കടന്നുപോകുന്ന കാറ്റാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ — വീഞ്ഞു കൊണ്ടുവരൂ.
آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار
وآن محرم و مونس هر آزاده بیار
چون می‌دانی که مدت عالم خاک
باد است که زود بگذرد باده بیار
സംഭവിക്കാനുള്ളതിനെപ്പറ്റി, ചങ്ങാതീ, എന്തിനു ചിന്ത,
വൃഥാ ചിന്തയാൽ ഹൃദയവും ജീവനും മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു?
സന്തോഷമായി ജീവിക്കൂ, ലോകത്തെ ഉല്ലാസത്തോടെ കഴിക്കൂ:
ആദിയിൽ കാര്യത്തിന്റെ ആലോചന നിന്നോടു ചെയ്തില്ല.
از بودنی ای دوست چه داری تیمار
وز فکرت بیهوده دل و جان افکار
خرم بزی و جهان به شادی گذران
تدبیر نه با تو کرده‌اند اول کار
ദുഃഖമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കൂട്ടാത്ത ആകാശങ്ങൾ
മറ്റൊന്നു റാഞ്ചാതെ ഒന്നിനെയും സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല;
ഇനിയും വരാത്തവർ നാം കാലത്തിൽ നിന്ന് എന്ത്
അനുഭവിക്കുന്നെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഇനിയും വരില്ല.
افلاک که جز غم نفزایند دگر
ننهند به جا تا نربایند دگر
ناآمدگان اگر بدانند که ما
از دهر چه می‌کشیم نایند دگر
ഹൃദയമേ, ഈ പഴകിയ ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖം തിന്നരുത്;
നീ വൃഥാവല്ല — വൃഥാ ദുഃഖങ്ങൾ തിന്നരുത്;
ഉണ്ടായിരുന്നത് കടന്നു, ഉണ്ടാകാത്തത് കാണായില്ല,
പ്രസന്നമായിരിക്കൂ, ഉണ്ടായ-ഉണ്ടാകാത്തതിന്റെ ദുഃഖം തിന്നരുത്.
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نه‌ای غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش غم بوده و نابوده مخور
ഹൃദയമേ, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ സമ്പത്തും നേടിയെന്നു കണക്കാക്കൂ,
നിന്റെ സന്തോഷത്തോട്ടം പുല്ലാൽ അലങ്കരിച്ചെന്നു കണക്കാക്കൂ,
പിന്നെ ആ പുല്ലിന്മേൽ ഒരു രാത്രി മഞ്ഞുതുള്ളിപോലെ
ഇരുന്നെന്നും, പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റെന്നും കണക്കാക്കൂ.
ایدل همه اسباب جهان خواسته گیر
باغ طربت به سبزه آراسته گیر
و آنگاه بر آن سبزه شبی چون شبنم
بنشسته و بامداد برخاسته گیر
കുഴിമാടത്തിലെ ഈ അധിവാസികൾ മണ്ണായി, ധൂളിയായി;
ഓരോ കണം ഓരോ കണത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു;
അയ്യോ, ഇതെന്തു വീഞ്ഞ്, കണക്കുദിനംവരെ
പരവശരായി എല്ലാ കാര്യത്തിന്റെയും ബോധമില്ലാത്തവരായി.
این اهل قبور خاک گشتند و غبار
هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار
آه این چه شراب است که تا روز شمار
بیخود شده و بی‌خبرند از همه کار
കുടത്തിന്റെ വായിലെ ഇഷ്ടിക ജംഷീദിന്റെ രാജ്യത്തെക്കാൾ മെച്ചം;
പാത്രത്തിന്റെ സുഗന്ധം മറിയമിന്റെ ആഹാരത്തെക്കാൾ മെച്ചം;
വീഞ്ഞുകുടിയന്റെ മാറിൽ നിന്നുള്ള പുലർച്ചെയുള്ള നെടുവീർപ്പ്
ബൂ സഈദിന്റെയും അധമിന്റെയും ഞരക്കത്തെക്കാൾ മെച്ചം.
خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر
بوی قدح از غذای مریم خوشتر
آه سحری ز سینهٔ خماری
از نالهٔ بوسعید و ادهم خوشتر
കാണാത്ത ആഴമുള്ള ആകാശത്തിന്റെ വൃത്തത്തിൽ
എല്ലാവർക്കും ഊഴമായി കുടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാത്രമുണ്ട്;
നിന്റെ ഊഴം വരുമ്പോൾ നെടുവീർപ്പിടരുത്,
പ്രസന്നഹൃദയത്തോടെ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ഇത് ഊഴം, അനീതിയല്ല.
در دایره سپهر ناپیدا غور
جامی‌ست که جمله را چشانند بدور
نوبت چو به دور تو رسد آه مکن
می نوش به خوشدلی که دور است نه جور
ഇന്നലെ ചന്തയിൽ ഒരു കുശവനെ കണ്ടു,
ഒരു കളിമൺകട്ടയിന്മേൽ ഏറെനേരം ചവിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു;
ആ കളിമണ്ണ് തന്റെ അവസ്ഥയുടെ ഭാഷയിൽ അവനോടു പറഞ്ഞു:
ഞാനും നിന്നെപ്പോലായിരുന്നു — എന്നെ നന്നായി പരിപാലിക്കൂ.
دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار
بر پاره گلی لگد همی زد بسیار
و آن گل بزبان حال با او می‌گفت
من همچو تو بوده‌ام مرا نیکودار
ശാശ്വതജീവിതമായ ആ വീഞ്ഞിൽ നിന്നു കുടിക്കൂ;
യൗവനസുഖത്തിന്റെ മൂലധനം അത്, കുടിക്കൂ;
തീപോലെ പൊള്ളിക്കുന്നു, എന്നാൽ ദുഃഖത്തെ
ജീവജലംപോലെ ശരിയാക്കുന്നു, കുടിക്കൂ.
ز آن می که حیات جاودانیست بخور
سرمایه لذت جوانی است بخور
سوزنده چو آتش است لیکن غم را
سازنده چو آب زندگانی است بخور
വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നെങ്കിൽ ബുദ്ധിമാന്മാരോടൊപ്പം കുടിക്കൂ,
അല്ലെങ്കിൽ താമരക്കവിളുള്ള ചിരിക്കുന്ന വിഗ്രഹത്തോടൊപ്പം കുടിക്കൂ;
ഏറെ കുടിക്കരുത്, ഇടയ്ക്കിടെ ചെയ്യരുത്, വെളിപ്പെടുത്തരുത് —
കുറച്ചു കുടിക്കൂ, ഇടയ്ക്കൊരിക്കൽ കുടിക്കൂ, ഒളിച്ചു കുടിക്കൂ.
گر باده خوری تو با خردمندان خور
یا با صنمی لاله رخی خندان خور
بسیار مخور ورد مکن فاش مساز
اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور
പുലർച്ചയുടെ നേരം, എഴുന്നേൽക്കൂ, ചേലുള്ള കുട്ടീ,
പളുങ്കുപാത്രം മാണിക്യവീഞ്ഞാൽ നിറയ്ക്കൂ,
നാശത്തിന്റെ ഈ മൂലയിലെ ഈ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ കടം
ഏറെ തിരയും, വീണ്ടും കിട്ടില്ല.
وقت سحر است خیز ای طرفه پسر
پر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر
کاین یکدم عاریت در این کنج فنا
بسیار بجویی و نیابی دیگر
ഈ നീണ്ട വഴിയിൽ പോയവരെല്ലാവരിലും
രഹസ്യം പറയാൻ ആരു തിരികെ വന്നു?
അതിനാൽ ആശയുടെയും ആവശ്യത്തിന്റെയും ഈ ഇരുവഴിത്താരയിൽ
ഒന്നും ബാക്കിവെയ്ക്കരുത്, വീണ്ടും വരില്ല.
از جملهٔ رفتگان این راه دراز
باز آمده کیست تا به ما گوید راز
پس بر سر این دو راههٔ آز و نیاز
تا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز
ജ്ഞാനിയായ വൃദ്ധാ, ഇനിയും നേരത്തേ എഴുന്നേൽക്കൂ,
മണ്ണരിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയെ കൂർമ്മമായി നോക്കൂ;
ഉപദേശിക്കൂ, പറയൂ: മെല്ലെമെല്ലെ അരിക്കൂ
കൈ ഖൊബാദിന്റെ മസ്തിഷ്കവും പർവീസിന്റെ കണ്ണും.
ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز
و آن کودک خاکبیز را بنگر تیز
پندش ده گو که نرم نرمک می‌بیز
مغز سر کیقباد و چشم پرویز
പുലർച്ചയുടെ നേരം, എഴുന്നേൽക്കൂ, ചേലിന്റെ ഉറവേ,
മെല്ലെമെല്ലെ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, വീണ വായിക്കൂ,
ഉള്ളവർ ഏറെക്കാലം നിലനിൽക്കില്ല,
പോയവർ ആരും തിരികെ വരില്ല.
وقت سحر است خیز ای مایه ناز
نرمک نرمک باده خور و چنگ نواز
کانها که بجایند نپایند بسی
و آنها که شدند کس نمیاید باز
തൂസിന്റെ മതിലിന്മേൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയെ കണ്ടു,
മുന്നിൽ കൈകാവൂസിന്റെ തലയോട്ടി വെച്ചിരുന്നു;
ആ തലയോട്ടിയോടു പറയുകയായിരുന്നു: അയ്യോ, അയ്യോ,
മണിനാദമെവിടെ, ചെണ്ടയുടെ ഞരക്കമെവിടെ?
مرغی دیدم نشسته بر باره طوس
در پیش نهاده کله کیکاووس
با کله همی گفت که افسوس افسوس
کو بانگ جرسها و کجا ناله کوس
ബുദ്ധി പുകഴ്ത്തുന്ന ഒരു പാത്രമുണ്ട്,
പ്രേമത്താൽ നൂറു ചുംബനം അതിന്റെ നെറ്റിയിലിടുന്നു;
കാലമെന്ന ഈ കുശവൻ ഇത്ര മൃദുലമായ പാത്രം
ഉണ്ടാക്കി വീണ്ടും നിലത്തടിക്കുന്നു.
جامی است که عقل آفرین میزندش
صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش
این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف
می‌سازد و باز بر زمین میزندش
ഖയ്യാം, വീഞ്ഞിനാൽ മത്തനെങ്കിൽ പ്രസന്നനായിരിക്കൂ;
ചന്ദ്രമുഖിയോടൊപ്പം ഇരുന്നെങ്കിൽ പ്രസന്നനായിരിക്കൂ;
ലോകകാര്യത്തിന്റെ അന്ത്യം ഇല്ലായ്മയായിരിക്കെ,
ഇല്ലെന്നു കണക്കാക്കൂ — ഉള്ളപ്പോൾ പ്രസന്നനായിരിക്കൂ.
خیام اگر ز باده مستی خوش باش
با ماهرخی اگر نشستی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی چو هستی خوش باش
ഇന്നലെ രാത്രി കുശവന്റെ പണിശാലയിലേക്കു പോയി,
രണ്ടായിരം കുടങ്ങൾ കണ്ടു, സംസാരിക്കുന്നവയും മൗനമായവയും;
പെട്ടെന്ന് ഒരു കുടം കൂവിവിളിച്ചു:
കുശവനെവിടെ, കുടം വാങ്ങുന്നവനെവിടെ, കുടം വിൽക്കുന്നവനെവിടെ?
در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
ناگاه یکی کوزه برآورد خروش
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه فروش
കാലത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ ആരെപ്പറ്റി ലജ്ജിക്കുന്നു
അവൻ കാലത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ വാടിയിരിക്കുന്നു;
വീണയുടെ ഞരക്കത്തോടെ പളുങ്കുപാത്രത്തിൽ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ,
പളുങ്ക് കല്ലിൽ തട്ടും മുമ്പേ.
ایام زمانه از کسی دارد ننگ
کو در غم ایام نشیند دلتنگ
می خور تو در آبگینه با ناله چنگ
زان پیش که آبگینه آید بر سنگ
നിലത്തിന്റെ കറുത്ത ദേഹംമുതൽ ശനിയുടെ ഉയരംവരെ
എല്ലാ പൊതുക്കുരുക്കുകളും ഞാൻ അഴിച്ചു;
തന്ത്രത്താൽ കടുപ്പമുള്ള ബന്ധങ്ങൾ അഴിച്ചു,
മരണത്തിന്റെ ബന്ധമൊന്നൊഴികെ ഓരോ ബന്ധവും അഴിഞ്ഞു.
از جرم گل سیاه تا اوج زحل
کردم همه مشکلات کلی را حل
بگشادم بندهای مشکل به حیل
هر بند گشاده شد به جز بند اجل
പൂക്കറ്റയെക്കാൾ പുതുമയുള്ള മൃദുദേഹിയോടൊപ്പം,
വീഞ്ഞുപാത്രവും പൂവിന്റെ വിരിയും കൈവിടരുത്,
പെട്ടെന്ന് മരണത്തിന്റെ കാറ്റാൽ
നമ്മുടെ ആയുസ്സിന്റെ കുപ്പായം പൂവിന്റെ കുപ്പായംപോലാകും മുമ്പേ.
با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل
از دست منه جام می و دامن گل
زان پیش که ناگه شود از باد اجل
پیراهن عمر ما چو پیراهن گل
ചങ്ങാതീ, വരൂ, നാളത്തെ ദുഃഖം തിന്നാതിരിക്കാം,
ഈ ഒരു നിമിഷത്തെ ആയുസ്സ് ലാഭമായി കണക്കാക്കാം;
നാളെ ഈ നാശത്തിന്റെ സത്രത്തിൽ നിന്നു കടക്കുമ്പോൾ,
ഏഴായിരം വർഷക്കാരോട് സമന്മാരാകും.
ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم
با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم
നാം പകച്ചുനിൽക്കുന്ന ഈ ആകാശചക്രത്തെ
നിഴൽക്കൂത്തുവിളക്കിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി അറിയുന്നു;
സൂര്യൻ വിളക്ക്, ലോകം വിളക്കുതൂണ്,
നാം അതിനുള്ളിൽ പകച്ചുനിൽക്കുന്ന രൂപങ്ങൾപോലെ.
این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
فانوس خیال از او مثالی دانیم
خورشید چراغ دان و عالم فانوس
ما چون صوریم کاندر او حیرانیم
ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കൂ, ഒരു വീഞ്ഞു കുടിക്കാം,
കാലത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് അടിയേൽക്കും മുമ്പേ;
ഈ കലഹക്കാരൻ ചക്രം പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം
ഒരു വെള്ളം കുടിക്കാൻപോലും ഇത്ര സമയം തരില്ല.
برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم
زان پیش که از زمانه تابی بخوریم
کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی
چندان ندهد زمان که آبی بخوریم
എഴുന്നേറ്റ് തെളിഞ്ഞ വീഞ്ഞിനു നിശ്ചയിക്കുന്നു,
എന്റെ മുഖനിറം ചെമ്പഴുക്കയുടെ നിറമാക്കുന്നു;
വാവിട്ട ഈ ബുദ്ധിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പിടി വീഞ്ഞ്
അടിക്കുന്നു, അത് ഉറക്കത്തിലാഴുംവിധം.
برخیزم و عزم باده ناب کنم
رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم
این عقل فضول پیشه را مشتی می
بر روی زنم چنانکه در خواب کنم
മണ്ണിന്റെ മെത്തയിന്മേൽ ഉറങ്ങുന്നവരെ കാണുന്നു;
നിലത്തിനടിയിൽ ഒളിഞ്ഞവരെ കാണുന്നു;
ഇല്ലായ്മയുടെ വയലിലേക്ക് ഞാൻ എത്ര നോക്കുന്നുവോ
ഇനിയും വരാത്തവരെയും പോയവരെയും കാണുന്നു.
بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم
در زیرزمین نهفتگان می‌بینم
چندانکه به صحرای عدم مینگرم
ناآمدگان و رفتگان می‌بینم
എത്രകാലം ദിനംപ്രതി ബുദ്ധിയുടെ തടവുകാരാകും?
ലോകത്ത് നൂറു വർഷമെന്ത്, ഒരു ദിവസമെന്ത്?
പാത്രത്തിൽ വീഞ്ഞൊഴിക്കൂ, നാം
കുശവന്മാരുടെ പണിശാലയിൽ കുടമാകും മുമ്പേ.
تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم
در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما
در کارگه کوزه‌گران کوزه شویم
ഈ ലോകത്ത് നമ്മുടെ വാസം സ്ഥിരമല്ലാത്തതിനാൽ,
വീഞ്ഞും പ്രിയയുമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത് വലിയ തെറ്റ്;
എത്രകാലം പഴയതിന്റെയും പുതിയതിന്റെയും ആശയും ഭയവും?
ഞാൻ പോയശേഷം ലോകത്തിനു പുതിയതെന്ത്, പഴയതെന്ത്?
چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم
تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم
സൂര്യനെ കളിമണ്ണിൽ ഒളിപ്പിക്കാനാവില്ല,
കാലത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പറയാനുമാവില്ല;
എന്റെ ചിന്തയുടെ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി പുറത്തെടുത്തു
ഭയത്താൽ തുളയ്ക്കാനാവാത്ത ഒരു മുത്ത്.
خورشید به گل نهفت می‌نتوانم
و اسرار زمانه گفت می‌نتوانم
از بحر تفکرم برآورد خرد
دری که ز بیم سفت می‌نتوانم
ഞാൻ തത്ത്വചിന്തകനെന്ന് ശത്രു തെറ്റായി പറഞ്ഞു;
അവൻ പറഞ്ഞത് ഞാനല്ലെന്ന് ദൈവത്തിനറിയാം;
എന്നാൽ ഈ ദുഃഖത്തിൽ കൂടുകെട്ടിയശേഷം,
ഒടുവിൽ ഇത്രയെങ്കിലും: ഞാനാരെന്ന് ഞാനറിയട്ടെ.
دشمن به غلط گفت که من فلسفیم
ایزد داند که آنچه او گفت نیم
لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام
آخر کم از آنکه من بدانم که کیم
നാം സന്തോഷത്തിന്റെ മൂലം, ദുഃഖത്തിന്റെ ഖനി;
നാം നീതിയുടെ മൂലധനം, അനീതിയുടെ പ്രകൃതം;
നാം താഴ്ച, നാം ഉയരം, നാം പൂർണത, നാം കുറവ്;
നാം തുരുമ്പിച്ച കണ്ണാടി, നാം ജംഷീദിന്റെ പാത്രം.
مائیم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم
آئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم
ഞാൻ ദാരിദ്ര്യംകൊണ്ട് വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നില്ല,
അപകീർത്തിയുടെയും മത്തിന്റെയും ദുഃഖംകൊണ്ടും കുടിക്കുന്നില്ല;
ഞാൻ പ്രസന്നഹൃദയത്തിനായി വീഞ്ഞു കുടിച്ചിരുന്നു;
ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കുടിയേറിയശേഷം കുടിക്കുന്നില്ല.
من می نه ز بهر تنگدستی نخورم
یا از غم رسوایی و مستی نخورم
من می ز برای خوشدلی میخوردم
اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم
ഞാൻ തെളിഞ്ഞ വീഞ്ഞില്ലാതെ ജീവിക്കാനാവില്ല;
വീഞ്ഞില്ലാതെ ദേഹത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കാനാവില്ല;
"ഒരു പാത്രംകൂടി എടുക്കൂ" എന്ന് സാഖി പറയുന്ന ആ നിമിഷത്തിന്റെ
ദാസൻ ഞാൻ — അപ്പോൾ എനിക്കാവില്ല.
من بی می ناب زیستن نتوانم
بی باده کشید بارتن نتوانم
من بنده آن دمم که ساقی گوید
یک جام دگر بگیر و من نتوانم
ഇടയ്ക്കിടെ ഒരാൾ എഴുന്നേറ്റ്: ഞാനുണ്ട്! എന്നു പറയുന്നു,
സമ്പത്തോടും വെള്ളിയോടും പൊന്നോടും: ഞാനുണ്ട്! എന്നു പറയുന്നു;
ഒരു ദിവസം അവന്റെ കാര്യം ചിട്ടപ്പെടുമ്പോൾ,
പെട്ടെന്ന് മരണം പതിയിരുന്നെഴുന്നേറ്റ്: ഞാനുണ്ട്! എന്നു പറയുന്നു.
هر یک چندی یکی برآید که منم
با نعمت و با سیم و زر آید که منم
چون کارک او نظام گیرد روزی
ناگه اجل از کمین برآید که منم
കുറച്ചുകാലം ബാല്യത്തിൽ ശിഷ്യരായി;
കുറച്ചുകാലം ഗുരുത്വത്തിൽ നമ്മെപ്പറ്റി സന്തോഷിച്ചു;
വാക്കിന്റെ അന്ത്യം കേൾക്കൂ, നമുക്കെന്തു സംഭവിച്ചെന്ന്:
മണ്ണിൽ നിന്നു വന്നു, കാറ്റായി പോയി.
یک چند به کودکی باستاد شدیم
یک چند به استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم
ഒരു ദിവസവും ലോകത്തിന്റെ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ സ്വതന്ത്രനല്ല;
ഒരു ശ്വാസംവിടുന്നത്രയും എന്റെ ഉണ്മയിൽ സന്തുഷ്ടനല്ല;
കാലത്തിന്റെ ശിഷ്യപ്പണി ഏറെ ചെയ്തു,
ലോകകാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഇനിയും ഗുരുവല്ല.
یک روز ز بند عالم آزاد نیم
یک دمزدن از وجود خود شاد نیم
شاگردی روزگار کردم بسیار
در کار جهان هنوز استاد نیم
കടന്നുപോയ ഇന്നലെയെ അൽപവും ഓർക്കരുത്;
വരാത്ത നാളെയ്ക്ക് നിലവിളിക്കരുത്;
വരാത്തതിന്റെയും കടന്നതിന്റെയും മേൽ കെട്ടിടം പണിയരുത് —
ഇപ്പോൾ പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, ആയുസ്സ് കാറ്റിനു കൊടുക്കരുത്.
از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن
فردا که نیامده ست فریاد مکن
برنامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن
കണ്ണേ, കുരുടല്ലെങ്കിൽ കുഴിമാടം കാണൂ;
കലാപവും ബഹളവും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകവും കാണൂ;
രാജാക്കന്മാരും തലവന്മാരും പ്രമുഖരും മണ്ണിനടിയിൽ;
ഉറുമ്പിന്റെ വായിൽ ചന്ദ്രനെപ്പോലുള്ള മുഖങ്ങൾ കാണൂ.
ای دیده اگر کور نئی گور ببین
وین عالم پر فتنه و پر شور ببین
شاهان و سران و سروران زیر گلند
روهای چو مه در دهن مور ببین
എഴുന്നേൽക്കൂ, കടന്നുപോകുന്ന ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖം തിന്നരുത്;
ഇരുന്ന് ഒരു നിമിഷം സന്തോഷത്തിൽ കഴിക്കൂ;
ലോകത്തിന്റെ പ്രകൃതത്തിൽ ഒരു കൂറുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
നിന്റെ ഊഴം മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് നിനക്കു വരില്ലായിരുന്നു.
برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت بتو خود نیامدی از دگران
ഈ ഉപ്പുനിലത്ത് മനുഷ്യന്റെ നേട്ടം
ജീവൻ പോകുംവരെ കയ്പു തിന്നുകയേ ഉള്ളൂ എന്നതിനാൽ,
ഈ ലോകത്തുനിന്നു വേഗം പോയവന്റെ ഹൃദയം സന്തുഷ്ടം,
താൻ ലോകത്തേക്കു വരാത്തവൻ സ്വസ്ഥൻ.
چون حاصل آدمی در این شورستان
جز خوردن غصه نیست تا کندن جان
خرم دل آنکه زین جهان زود برفت
و آسوده کسی که خود نیامد به جهان
പോയി, ഈ വാസസ്ഥലത്ത് അനീതിക്കിരയാകുന്നതിനാൽ
കൈയിൽ കാറ്റല്ലാതെ ഒന്നും ബാക്കിയാവില്ല;
എന്റെ മരണത്തിൽ അവൻ സന്തോഷിക്കണം,
മരണത്തിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാകാവുന്നവൻ.
رفتم که در این منزل بیداد بدن
در دست نخواهد به جز از باد بدن
آن را باید به مرگ من شاد بدن
کز دست اجل تواند آزاد بدن
നിലത്തിന്റെ കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ഒരു തെമ്മാടിയെ കണ്ടു,
അവിശ്വാസമില്ല, ഇസ്‌ലാമില്ല, ലോകമില്ല, മതമില്ല,
സത്യമില്ല, യാഥാർഥ്യമില്ല, ശരീഅത്തില്ല, ഉറപ്പില്ല —
രണ്ടു ലോകത്തും ഈ ധൈര്യം ആർക്കുണ്ട്?
رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین
نه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین
اندر دو جهان کرا بود زهره این
കഴുകനെപ്പോലെ ഒരു എല്ലിൽ തൃപ്തനാകുന്നത്
നീചന്റെ വിരുന്നിൽ പിന്നാമ്പുറക്കാരനാകുന്നതിനെക്കാൾ മെച്ചം;
നിന്റെ യവരൊട്ടിതന്നെ സത്യമായി മെച്ചം,
ഓരോ ചവറിനാൽ മലിനപ്പെട്ട് അരിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ.
قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
به ز آن که طفیل خوان ناکس بودن
با نان جوین خویش حقا که به است
کالوده و پالوده هر خس بودن
ഒരു കൂട്ടർ മതത്തിന്റെ വഴിയിൽ ചിന്താശീലർ,
ഒരു കൂട്ടർ ഉറപ്പിന്റെ വഴിയിൽ സംശയത്തിൽ വീണിരിക്കുന്നു;
എനിക്കു ഭയം: ഒരു ദിവസം ഒരു വിളി വന്നേക്കാം:
അജ്ഞന്മാരേ, വഴി അതുമല്ല, ഇതുമല്ല.
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آن که بانگ آید روزی
کای بیخبران راه نه آنست و نه این
ആകാശത്ത് ഒരു കാളയുണ്ട്, അതിന്റെ പേര് പർവീൻ;
മറ്റൊരു കാള നിലത്തിനടിയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു;
ഉറപ്പിന്റെ ദൃഷ്ടിയാൽ ബുദ്ധിയുടെ കണ്ണു തുറക്കൂ,
താഴെയും മേലെയും ഒരു പിടി കഴുതകളെ കാണൂ.
گاویست در آسمان و نامش پروین
یک گاو دگر نهفته در زیر زمین
چشم خردت باز کن از روی یقین
زیر و زبر دو گاو مشتی خر بین
യസ്‌ദാനെപ്പോലെ ആകാശത്തിന്മേൽ എനിക്കു കൈയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
ഈ ആകാശത്തെ നടുവിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിക്കളയുമായിരുന്നു;
വീണ്ടും പുതിയൊരു ആകാശം അങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു,
സ്വതന്ത്രൻ മനഃകാമ്യം എളുപ്പം നേടുംവിധം.
گر بر فلکم دست بدی چون یزدان
برداشتمی من این فلک را ز میان
از نو فلکی دگر چنان ساختمی
کازاده بکام دل رسیدی آسان
കാലത്തോടൊപ്പം വന്നവരുടെ വാക്കു കേൾക്കരുത്;
ചേലോടെ വന്നവരുടെ ബഹുമാനത്തിനായി അരിച്ച വീഞ്ഞു ചോദിക്കൂ;
ഗർവത്തോടെ വന്നവർ ഓരോരുത്തരായി പോയി,
തിരികെ വന്നവരുടെ അടയാളം ആരും തരുന്നില്ല.
مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
می خواه مروق به طراز آمدگان
رفتند یکان یکان فراز آمدگان
کس می ندهد نشان ز بازآمدگان
വീഞ്ഞു കുടിക്കലും ചേലുള്ളവരെ ചുറ്റുന്നതും
തപസ്വിയുടെ കാപട്യത്തിൽ മുഴുകുന്നതിനെക്കാൾ മെച്ചം;
കാമുകനും മത്തനും നരകത്തിൽ പോകുമെങ്കിൽ,
സ്വർഗത്തിന്റെ മുഖം ആരും കാണില്ല.
می خوردن و گرد نیکوان گردیدن
به زانکه بزرق زاهدی ورزیدن
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود
پس روی بهشت کس نخواهد دیدن
സന്തുഷ്ടഹൃദയത്തെ ദുഃഖത്താൽ തേയ്ക്കരുത്,
നിന്റെ സുഖനേരത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ കല്ലിൽ ഉരയ്ക്കരുത്;
എന്തുണ്ടാകുമെന്ന രഹസ്യം ആരും അറിയുന്നില്ല —
വീഞ്ഞും പ്രിയയും മനഃകാമ്യമായ വിശ്രമവും വേണം.
نتوان دل شاد را به غم فرسودن
وقت خوش خود بسنگ محنت سودن
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن
می باید و معشوق و به کام آسودن
ചക്രത്തോട് തോളോടുതോൾ ഉരുമ്മിനിന്ന ആ കൊട്ടാരം,
ആ രാജാക്കന്മാരുടെ വാതിൽക്കൽ ജനം മുഖംവെച്ച ആ കൊട്ടാരം,
അതിന്റെ കൊത്തളത്തിന്മേൽ ഒരു പ്രാവ്
ഇരുന്നു പറയുന്നതു കണ്ടു: കൂ-കൂ-കൂ-കൂ.
آن قصر که با چرخ همیزد پهلو
بر درگه آن شهان نهادندی رو
دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای
بنشسته همی گفت که کوکوکوکو
നമ്മുടെ വരവിന്റെയും പോക്കിന്റെയും ലാഭമെവിടെ?
നമ്മുടെ ആയുസ്സാശയുടെ നൂലിന്റെ ഊടെവിടെ?
ലോകത്തിലെ ഇത്രയും മൃദുലരുടെ തലകളും കാലുകളും
കത്തി മണ്ണാകുന്നു — അവരുടെ പുകയെവിടെ?
از آمدن و رفتن ما سودی کو
وز تار امید عمر ما پودی کو
چندین سروپای نازنینان جهان
می‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو
എന്റെയും നിന്റെയും വിശുദ്ധാത്മാവ് ദേഹത്തിൽ നിന്നു പോയാൽ,
എന്റെയും നിന്റെയും കുഴിമേൽ രണ്ട് ഇഷ്ടികയിടും;
പിന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കുഴിമാടത്തിന്റെ ഇഷ്ടികയ്ക്കായി
എന്റെയും നിന്റെയും മണ്ണ് അച്ചിൽ ഇടും.
از تن چو برفت جان پاک من و تو
خشتی دو نهند بر مغاک من و تو
و آنگاه برای خشت گور دگران
در کالبدی کشند خاک من و تو
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ആകാശം എന്റെയും നിന്റെയും നാശത്തിനായി,
എന്റെയും നിന്റെയും വിശുദ്ധജീവനു പതിയിരിക്കുന്നു;
പുല്ലിൽ ഇരുന്ന് തെളിഞ്ഞ വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ,
എന്റെയും നിന്റെയും മണ്ണിൽ നിന്ന് ഈ പുല്ല് ഏറെ മുളയ്ക്കും.
می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو
قصدی دارد بجان پاک من و تو
در سبزه نشین و می روشن میخور
کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو
വീഞ്ഞല്ലാതെ എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും കുറയ്ക്കുന്നതു മെച്ചം;
വീഞ്ഞും കൂടാരവിഗ്രഹങ്ങളുടെ കൈയിൽ നിന്നുള്ളതു മെച്ചം;
മത്തും തെമ്മാടിത്തവും വഴിതെറ്റലും മെച്ചം;
ചന്ദ്രൻമുതൽ ലോകമത്സ്യംവരെ ഒരു കവിൾ വീഞ്ഞു മെച്ചം.
از هر چه بجز می است کوتاهی به
می هم ز کف بتان خرگاهی به
مستی و قلندری و گمراهی به
یک جرعه می ز ماه تا ماهی به
നോക്കൂ, പുലർക്കാറ്റാൽ പൂവിന്റെ വിരി കീറി;
രാപ്പാടി പൂവിന്റെ ചേലാൽ ഉല്ലാസഭരിതമായി;
പൂവിന്റെ തണലിൽ ഇരിക്കൂ, ഈ പൂവ് ഏറെ
മണ്ണിലേക്കു കൊഴിയുന്നു, നാമും മണ്ണാകുന്നു.
بنگر ز صبا دامن گل چاک شده
بلبل ز جمال گل طربناک شده
در سایه گل نشین که بسیار این گل
در خاک فرو ریزد و ما خاک شده
ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എത്രകാലം ദുഃഖിക്കും,
ഈ ആയുസ്സ് പ്രസന്നതയോടെ കഴിക്കുമോ ഇല്ലയോ?
വീഞ്ഞുപാത്രം നിറയ്ക്കൂ, എനിക്കറിയില്ല
ഈ വലിച്ച ശ്വാസം വീണ്ടും പുറത്തുവിടുമോ ഇല്ലയോ.
تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه
ഒരു കവിൾ പഴയ വീഞ്ഞ് പുതിയ രാജ്യത്തെക്കാൾ മെച്ചം;
വീഞ്ഞല്ലാത്തതെല്ലാമിൽ നിന്നും പുറംവഴി മെച്ചം;
കൈയിൽ ഫെരിദൂനിന്റെ സിംഹാസനത്തെക്കാൾ നൂറിരട്ടി മെച്ചം,
കുടത്തിന്റെ വായിലെ ഇഷ്ടിക കൈഖൊസ്രോവിന്റെ രാജ്യത്തെക്കാൾ മെച്ചം.
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به
وز هرچه نه می طریق بیرون شو به
در دست به از تخت فریدون صد بار
خشت سر خم ز ملک کیخسرو به
ലോകത്തുനിന്ന് നീ തിന്നുന്നതോ ഉടുക്കുന്നതോ ആയ അത്രമാത്രം
അതിനായി പണിപ്പെട്ടാൽ നീ മാപ്പർഹൻ;
ബാക്കിയെല്ലാം സൗജന്യമായും വിലയില്ല — സൂക്ഷിക്കൂ,
വിലയേറിയ ആയുസ്സ് അതിനു വിൽക്കരുത്.
آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی
معذوری اگر در طلبش میکوشی
باقی همه رایگان نیرزد هشدار
تا عمر گرانبها بدان نفروشی
വസന്തത്തിന്റെ വരവിനാൽ, ശിശിരത്തിന്റെ പോക്കിനാൽ,
നമ്മുടെ ഉണ്മയുടെ താളുകൾ ചുരുളുന്നു;
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ! ദുഃഖം തിന്നരുത്, ജ്ഞാനി ആജ്ഞാപിച്ചു:
ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ വിഷംപോലെ, അതിന്റെ ഔഷധം വീഞ്ഞ്.
از آمدن بهار و از رفتن دی
اوراق وجود ما همی گردد طی
می خور! مخور اندوه که فرمود حکیم
غمهای جهان چو زهر و تریاقش می
ഒരിക്കൽ ഒരു കുശവനിൽ നിന്ന് ഒരു കുടം വാങ്ങി;
ആ കുടം പലതരം രഹസ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു:
പൊൻപാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു രാജാവായിരുന്നു ഞാൻ,
ഇപ്പോൾ ഓരോ വീഞ്ഞുകുടിയന്റെയും കുടമായി.
از کوزه‌گری کوزه خریدم باری
آن کوزه سخن گفت ز هر اسراری
شاهی بودم که جام زرینم بود
اکنون شده‌ام کوزه هر خماری
നാലിന്റെയും ഏഴിന്റെയും ഫലമായവനേ,
ഏഴിന്റെയും നാലിന്റെയും കാരണം എപ്പോഴും വെന്തവനേ,
വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, ആയിരംവട്ടത്തിലധികം നിന്നോടു പറഞ്ഞു:
നിന്റെ തിരിച്ചുവരവില്ല — പോയാൽ പോയി.
ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی
وز هفت و چهار دایم اندر تفتی
می خور که هزار بار بیشت گفتم
باز آمدنت نیست چو رفتی رفتی
ഹൃദയമേ, നീ കടങ്കഥകളുടെ രഹസ്യം തൊടില്ല,
ബുദ്ധിശാലികളുടെയും ജ്ഞാനികളുടെയും സൂക്ഷ്മത തൊടില്ല;
ഇവിടെ മാണിക്യവീഞ്ഞാൽ ഒരു സ്വർഗമുണ്ടാക്കൂ,
അവിടത്തെ സ്വർഗം തൊടുമോ തൊടില്ലയോ.
ایدل تو به اسرار معما نرسی
در نکته زیرکان دانا نرسی
اینجا به می لعل بهشتی می ساز
کانجا که بهشت است رسی یا نرسی
ചങ്ങാതീ, എന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സത്യവാക്കു കേൾക്കൂ:
മാണിക്യവീഞ്ഞിനോടും വെള്ളിദേഹിയോടുമൊപ്പം ഇരിക്കൂ;
ലോകമുണ്ടാക്കിയവനു ചിന്തയില്ല
നിന്നെപ്പോലുള്ളവന്റെ മീശയുടെയും എന്നെപ്പോലുള്ളവന്റെ താടിയുടെയും.
ای دوست حقیقت شنواز من سخنی
با باده لعل باش و با سیم تنی
کانکس که جهان کرد فراغت دارد
از سبلت چون تویی و ریش چو منی
അയ്യോ, വിശ്രമിക്കാൻ ഒരിടമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
അല്ലെങ്കിൽ ഈ നീണ്ട വഴിക്ക് ഒരറ്റമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ;
അയ്യോ, ലക്ഷക്കണക്കിനു വർഷത്തിനുശേഷം മണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്
പുല്ലുപോലെ മുളയ്ക്കാനുള്ള ആശയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ!
ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی
ഇന്നലെ രാത്രി കാശാനിലെ വീഞ്ഞുകുപ്പി കല്ലിലടിച്ചു;
മത്തനായി ഈ കോപ്രായം കാട്ടി;
തന്റെ അവസ്ഥയുടെ ഭാഷയിൽ ആ കുപ്പി എന്നോടു പറഞ്ഞു:
ഞാനും നിന്നെപ്പോലായിരുന്നു, നീയും എന്നെപ്പോലാകും.
بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
سرمست بدم که کردم این عیاشی
با من به زبان حال می‌گفت سبو
من چون تو بدم تو نیز چون من باشی
ആശയുടെ ചില്ലയിൽ ഞാൻ ഒരു ഫലം കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ,
എന്റെ നൂലിന്റെ ഒരറ്റമെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ;
എത്രകാലം ഈ ഉണ്മയുടെ തടവിന്റെ ഇടുക്കിൽ നിന്ന് —
അയ്യോ, ഇല്ലായ്മയിലേക്ക് ഒരു വാതിൽ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!
بر شاخ امید اگر بری یافتمی
هم رشته خویش را سری یافتمی
تا چند ز تنگنای زندان وجود
ای کاش سوی عدم دری یافتمی
പാത്രവും വീഞ്ഞുകുപ്പിയും എടുക്കൂ, ഹൃദയപ്രിയേ;
വയലിലും തോട്ടോരത്തും സ്വതന്ത്രമായി ഇരിക്കൂ,
ദുഷ്ടപ്രകൃതമുള്ള ചക്രം എത്രയോ വിലയേറിയ പേരെ
നൂറുവട്ടം പാത്രമാക്കി, നൂറുവട്ടം കുപ്പിയാക്കി.
بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی
فارغ بنشین بکشتزار و لب جوی
بس شخص عزیز را که چرخ بدخوی
صد بار پیاله کرد و صد بار سبوی
വീഞ്ഞു വിൽക്കുന്നവന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു വൃദ്ധനെ കണ്ടു;
ചോദിച്ചു: പോയവരുടെ വാർത്തയൊന്നും തരില്ലേ?
അവൻ പറഞ്ഞു: വീഞ്ഞു കുടിക്കൂ, നമ്മെപ്പോലുള്ള എത്രയോ പേർ
പോയി, ഒരു വാർത്തയും ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നില്ല.
پیری دیدم به خانهٔ خماری
گفتم نکنی ز رفتگان اخباری
گفتا می خور که همچو ما بسیاری
رفتند و خبر باز نیامد باری
എത്രകാലം അഞ്ചിന്റെയും നാലിന്റെയും വർത്തമാനം, സാഖീ?
ഒന്നെന്ത് ആയിരത്തി നൂറെന്ത് പ്രയാസം, സാഖീ?
നാമെല്ലാം മണ്ണ് — വീണ വായിക്കൂ, സാഖീ;
നാമെല്ലാം കാറ്റ് — വീഞ്ഞു കൊണ്ടുവരൂ, സാഖീ.
تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
مشکل چه یکی چه صد هزار ای ساقی
خاکیم همه چنگ بساز ای ساقی
بادیم همه باده بیار ای ساقی
ഞാൻ എത്ര ഓരോ ഭാഗത്തും നോക്കുന്നുവോ,
തോട്ടത്തിൽ കൗസറിന്റെ ഒരു തോട് ഒഴുകുന്നു;
വയൽ സ്വർഗംപോലെ — കൗസറിനെപ്പറ്റി കുറച്ചു പറയൂ;
സ്വർഗമുഖിയോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ ഇരിക്കൂ.
چندان که نگاه می‌کنم هر سویی
در باغ روان است ز کوثر جویی
صحرا چو بهشت است ز کوثر کم گوی
بنشین به بهشت با بهشتی رویی
പ്രസന്നനായിരിക്കൂ, നിന്റെ വിധി ഇന്നലെ പാകപ്പെടുത്തി,
നിന്റെ ആശയിൽ നിന്ന് ഇന്നലെ വിടുതൽ നേടി;
എന്തു പറയാൻ: നിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം ഇന്നലെ
നിന്റെ നാളത്തെ കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.
خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی
فارغ شده‌اند از تمنای تو دی
قصه چه کنم که به تقاضای تو دی
دادند قرار کار فردای تو دی
കുശവന്റെ പണിശാലയിൽ ആലോചിച്ചു;
ചക്രത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഗുരുവിനെ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു;
ഒരു രാജാവിന്റെ തലയോട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു യാചകന്റെ കൈയിൽ നിന്നും
ധൈര്യമായി കുടത്തിന്റെ പിടിയും വായും ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു.
در کارگه کوزه‌گری کردم رای
در پایه چرخ دیدم استاد بپای
میکرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کله پادشاه و از دست گدای
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ കാതിൽ ആകാശം രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു:
വിധി വിധിച്ച ആജ്ഞ എന്നിൽ നിന്നറിഞ്ഞു;
എന്റെ സ്വന്തം കറക്കത്തിന്മേൽ എനിക്കു കൈയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
ഭ്രമത്തിൽ നിന്ന് എന്നെത്തന്നെ മോചിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
در گوش دلم گفت فلک پنهانی
حکمی که قضا بود ز من میدانی
در گردش خویش اگر مرا دست بدی
خود را برهاندمی ز سرگردانی
ഒരു ദോഷവുമില്ലാത്ത ആ വീഞ്ഞുകുടത്തിൽ നിന്ന്
ഒരു പാത്രം നിറയ്ക്കൂ, കുടിക്കൂ, എനിക്കൊന്നു തരൂ;
അതിനുമുമ്പേ, വിഗ്രഹമേ, ഏതോ വഴിവക്കിൽ
എന്റെയും നിന്റെയും മണ്ണ് കുശവൻ കുടമാക്കും മുമ്പേ.
زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری
پر کن قدحی بخور بمن ده دگری
زان پیشتر ای صنم که در رهگذری
خاک من و تو کوزه‌کند کوزه‌گری
എന്റെ വരവ് എന്റേതായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വരില്ലായിരുന്നു;
പോക്കും എന്റേതായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എപ്പോൾ പോകുമായിരുന്നു?
ഈ ഇടിഞ്ഞ സത്രത്തിൽ
വരാതെയും പോകാതെയും ഇല്ലാതെയുമിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു.
گر آمدنم بخود بدی نامدمی
ور نیز شدن بمن بدی کی شدمی
به زان نبدی که اندر این دیر خراب
نه آمدمی نه شدمی نه بدمی
ഗോതമ്പുമാവിന്റെ ഒരു റൊട്ടി കിട്ടിയാൽ,
രണ്ടു മണം വീഞ്ഞും ഒരു ആടിന്റെ തുടയും കിട്ടിയാൽ,
താമരക്കവിളുള്ളവളോടൊപ്പം, തോട്ടത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ,
അതൊരു സുഖം, ഏതു സുൽത്താന്റെ അതിരിനും അപ്പുറം.
گر دست دهد ز مغز گندم نانی
وز می دو منی ز گوسفندی رانی
با لاله رخی و گوشه بستانی
عیشی بود آن نه حد هر سلطانی
ആകാശത്തിന്റെ കാര്യം നീതിയാൽ തൂക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ,
ആകാശത്തിന്റെ എല്ലാ അവസ്ഥകളും സമ്മതമായിരുന്നേനെ;
ചക്രത്തിനടിയിലെ കാര്യങ്ങളിൽ നീതിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,
ജ്ഞാനികളുടെ മനസ്സ് എപ്പോൾ വേദനിക്കുമായിരുന്നു?
گر کار فلک به عدل سنجیده بدی
احوال فلک جمله پسندیده بدی
ور عدل بدی بکارها در گردون
کی خاطر اهل فضل رنجیده بدی
സൂക്ഷിക്കൂ കുശവാ, നിൽക്കൂ, ബോധമുണ്ടെങ്കിൽ:
എത്രകാലം മനുഷ്യരുടെ മണ്ണിന്മേൽ ക്രൂരത കാട്ടും?
ഫെരിദൂനിന്റെ വിരലും കൈഖൊസ്രോവിന്റെ കൈവെള്ളയും
ചക്രത്തിന്മേൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു — എന്തു കരുതുന്നു?
هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری
تا چند کنی بر گل مردم خواری
انگشت فریدون و کف کیخسرو
بر چرخ نهاده‌ای چه می‌پنداری
പുലർവീഞ്ഞിന്റെ നേരം, സൗഭാഗ്യപ്പെരുമാറ്റമുള്ള വിഗ്രഹമേ,
ഒരു ഗാനം കെട്ടൂ, വീഞ്ഞു മുന്നിലേക്കു കൊണ്ടുവരൂ,
വേനലിന്റെ വരവും ശിശിരത്തിന്റെ പോക്കും
ലക്ഷക്കണക്കിനു ജംഷീദുകളെയും കൈകളെയും മണ്ണിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
هنگام صبوح ای صنم فرخ پی
برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می
کافکند بخاک صد هزاران جم و کی
این آمدن تیرمه و رفتن دی

ഈ ഭാഗം ഉദ്ധരിക്കുക

റുബായിയാത്ത്

ഒരു ഫോർമാറ്റ് തിരഞ്ഞെടുത്ത് പകർത്തുക ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. സ്ഥിരം ലിങ്ക് ഏതു വായനക്കാരനെയും കൃത്യമായി ഈ വിഭാഗത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

ഈ പദ്ധതിയെ പിന്തുണയ്ക്കുക

ഇവിടെ സൗജന്യമായി വായിക്കുക. ജോലിയെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ ഇ-പുസ്തകം വാങ്ങുക.

ഇ-പുസ്തകം ഉടൻ

ഈ ഭാഷയിലെ ഇ-പുസ്തക പതിപ്പ് തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.(മലയാളം)